اِندِرنِد

جعفر پویه

اَ اینچون گوش بدارین

دیم دانلود بشقالین واس خودتون ویگیرن

گوشد وا مَنِه؟ موگَم اَ اُمهَلی که اَ اینها دِرامِه، دیَه کسی تِله‌ویزونَم نیگا نَمونِه. چی بو اونَه. هی بَبُر این عَلَمِ یزید ر سر بون، توگ یگ چو دَنِه بچُرخون دا یگ سگ و گربه‌ای نُشون بِدِه. اِسَه دیه کسی اَ اون پشقابی‌ش هم هانیم‌گیره. هی بَبُر بِش سر قابلامَه دَبَند. هی سیم توری بَکش. چومدونم اینه چیه دَرمِندازن؟ اُهو، فارازی، عگسش موشو- صدا دَره، صداش موشو- عگسش دَره، معلوم نیه دَره، دَنیه. هَمِش قدیمی بَبُو واشت بَشو. اَ همه بدتر، اَ اون فارازی سَلاطون میا، همه وَرمباد مونَن جون‌شون درموشو.
ییکگ هام‌گیریم، وام‌گیریم اینچون هامنینم. هر وَخت بِخواستیم، دیمِش مِشقالیم، سو که دَرِفتا، میا واش قَصَه مونیم، تَمون‌مِبا وامِلِه موشو.
میرزعلی بوگود: هَه، میگه همه‌چی به همین راحتیهِ که تو موگی!
کل‌سکینه دوراهه بوگود: دُخدر لَعبا یگ کتابیش رِ هاکه، واش تَب‌لام مُوگن. وامونشِه، گرم که واهِستا سو دَرمِفتِه، همچه نوشون مِده که از سیمنِما هم بهدَر. پسرشَم یگ کوشکگ‌شِ داره، دایم کَش باغالش دَرِه. نوشون مِدِه، امبائی کوشکگه، چشم آدم دُرُسد دَرمون نیمگیره.
اَ اینهاش که صندوق هم داره، یکی هامگیریم، میوریم اینچون هامنینم. الهان دیه دوره این هیچی هایه، تمون بَبُو اون موسوم که تیلقراف مِگشیَن. دیه سیم و اَ این هیچی ها کوجه دَبو. همه‌ش سرخوده. عینه همون یخچال نفتی- برقی قدیمها که دوکاره بو، بَلکَم بهدر.
میرزعلی کله‌ش ر توکوم بدا و بوگود: پَه، پنداری به همین آسونیه؟
اونهایی که درس بخوندِن و مِلایَن، مینش بَموندِن، اُمهَل تو، اینجه هانستی واس من کِتارمِگشی، هامگیریمم اینچون هامنیم.
چی‌چی ر اینچون هامِنی؟ اَندی دَنگ و فَنگ داره که بیا و بین. بشوبَم خونه میرزآقا، وَچِه هاش یکی اَ همینا دارن. مینش کرم دَرِفتابُو. اون کاری مِکِردَن میگه مشاست بیکیَن. سم دِ.دِ.ته هم کارگر نیِه. بَّبُو عین همین چراغ برق سرکوچه، صُب دا الاهه نماشون زِلِنقَه زِلِنقَه مِزی. یگرا خاموش موبو، دَستم بِش نَم‌زیَن دو راهه واکّه مُوبو. اینَه که موگَن کرم داره ر مِشاست اونجَه بینی.
اونچی دست برار داشت، پسرش جمعا کرده بو، هَمَه مِلا و درس بَخونَده، میگه موتونستن اینَه رِ دُرُسد و درمون کُنَن. بَدیش اینه‌یه که عین آدمیرزاد هم نیه که تنقیه کنی یا جوشنده هاشدی، کرمِش بیا بفته. پدر سوخته صَحَب، بد دردیه، یکی موگم؛ یکی مِشنویی. اُمهل تو وا این چادُر- چارقدِت، وا دو کلوم سِواد قرآنی، مِخی دست بَبُری مین هَمچه کارهایی، پنداری اَ من و تو وَر میا؟ ویگی سرجات هانیش، بِهل بینیم چدو مِبا.
کل سکینه کلش رِ وَرگردوند، بال چارقدش ر بَزی گوشه کتارش و بوگود: جون به جونت کُنَن، بیشدَر اَ بیل بَزیَن و گَل بَندِگاه دَبستَن اَزِت وَرنَمیا. مثل مردهای دیه‌ای که بیشی اَقلِکَم دُگدُر- مؤنِسی، چیزی بِبی. اونِش هم سرته بَخوره. یک دست رخت و لباس دُرُسد دَرمون داری که تَنِد کُنی، مین در و هَمسیه اونجوری عین گدا سامره نِبی. کُت‌ته توکوم بِدی یگ گبال خاگ اَزِش میریجه. اِسَه دیَه الهان اینَه منم که چادر و چارقدم رسبئیه. پاتِه که اَ مین کووش درمیوری، جَگ جانور هم فِراری مِبا. دور گُردُن، پنداری صُب دا اِلاهِه نماشون گُه موولینِه، که هَمچه بویی مِده. اِسَه بین دنیا چدو جئیی بَبِه که توهم واسِنِه من عیب و عِلد پیدا مونی.
میرزعلی که نَحق بُو ا کوره دَرشو بوگود: دِ خفه بِبا. کی به اون چادر- چارقدِ تو کار داره. میگه گوش نداری؟ موگم این بی صَحَب مونده کار من و تو نیه. تو اِسِه دَستک دُمبگ بیکی که موگه چارقد و چادر من هَم‌چِنِه؟ وِهرُون موگی چرا. پیر بَبِه زَنِکه- وِر بَبِه. اِسَه بیا حرف حالیش کن.
کل سکینه بوگود: خوبه خوبه، پا اون تَتِه‌تِه جَمعا کُن. کی وِر بَبِه؟ حالید نیه، مِخوام مین مَردُن و دور هَمسیه اووبرو داری کنم. موگم دور و زمونه عوض بَبه. گوشد مِشنووه یا بَزیی خودتِه به کری. موگم اینه دیه الهان کار راه اندازه، هرکاری که بِخی بَکونی رِ اَ مینش موتونی نیگا کنی. اون وَچَه اون سر دنیا دَرِه. اَ کوجه بیورَم این اندی پول کاغذ پاکت هادم. این اندی پول تیلقراف و تیلیفن هادَم؛ اَ سر قبر تو؟ اَ اون ارث و میراث اجدادیت که یک اُسبورَگ بیل و یک مُهُرِ بشکسته‌بو؟
تَنگ و اَیاسهِ‌ت هم بَپوسی واشت بَشو. دنیای اون قدیمایه پاشَم بِشَم یک خر قُرچاق هاگیرم بیورم دَم طبوله دَبِندَم؟
تمون بَبو واشت بَشو موگم، حالیته یا هنوز فکر مونی فردا باید بشی پیِ چَربداری؟
دنیا تندا تند واشت بَشو، تو بفتیی مین یگ چاله‌اوو، وا خودت خر خِشَتگ، وازی مونی. سرته بالا کن بین دنیا دست کی دَرِه. چدو حالید نَمبا، چدو نَمینی، کوری یا کری؟
میزعلی که دیه جوشی بَبُو، بوگود: پدر سوخته پامبام مِندازَمِد زیر کین مُهُر ها. دِه خَفه ببا، زُبون به دهون گیر. چدو هَمچه هیزابی؛ چب‌تِه؟ چی رَسد مونَن اونجَه که اَگه دیر بیشی به تو نَمِرسِه؟ لا اله الا الله. بر شّر شیطون حرومزاده لحند. مِهِلَن یک دَقَه اوقات آدم سر جاش دِبا.
کل سکینه جاش رِ قِلا کرد، دستش ر دنا رو زُونوش و بوگود: پدر سوخته بی همه‌چی من هیزابِم؟ الهان موسوم عَرنوود بگشین مَنِه؟ تُف به اون روت بیا. مِینی؛ اون موسُم که باید قلم پات ر مِشکستَم به روت نیوردَم که الهان اینجوری گب نزنی. همون چون زیر اولچِه درخت باید وا بیل مِزیَم مین کمرت دا نتونی الهان اَ این غلطا بَکُنی. مَنِه مِندازی زیر کین مُهُر! یگ قاشُقک گَنَه گَنَه کارته. هیچی نوکّم اِسَه دیه یواش یواش دست به چووسدَر لا کرد!
صُب مِشَم خودم یکی هامگیرم میورم اینچون هامِنَم. مِخی بِخوا، نَمخی نِخوا. مَنِه بوگو وا کی صِلا مَصلِحَد مونَم. کامپیوپر اون وچه فووروس بیکه؛ موگه کِرم داره!
تلیفون زنگ مِزنِه، موشو دَره واز مونه. زنگ دَرِه مِزِنَن موشو تیفون ر ویم‌گیره الو الو، حِناق باد. هزار را بووکَّم، گوشته واکُن، زنگ در وا زنگ این بی صَحب مونده توفیر داره، میگه حالیشه. اِسَه اینه مِخوا وا من بوگه چی ایشتِه چی خواصَه.
میرزعلی که گیرفتا بو، خودشه جابجا کرد و بوگود: واسه هر قَرونِش هَشدَرَم پاره بَبِه. میگه ارث پییَرتِه که هَم‌چه مَر میدون بیکّی و هَرزگی موگی؟ پنداره دختر اَتَر خان رشتیه! شو دا صُب اوو بدار. پا بیل ویگی هزار تا شِندِر قاز، اومهَل لَنترانی هم بشنو. هزار را بوُکّم، اینها ر وا هم توفیر دَنِه صَحب مرده ر، دا آدم حالیش ببا چی به چیه. بَبِه عین این مادام های خارجکی، همه چیش بایست مثل هم با. رنگ در و دیفار و پرده ر عین هم کرده.
پدر سوخته هزار را وا کله بشویم مین دیفار پنداشتم اونچون پرده یه. مین این خونه هزارتا در دَرِه! این اَندی در به چه دردی موخوره آخَه. مِخی بیشی مین مطبخ یک هیچی ویگیری بیوری، باید هزارتا اوودِرَگ ر واکنی. اینَه قرتی وازیه، اَ من مِشنویی اینه ا رسبئی هم بدتره. تمان این خونه‌ی گِل و خشتی ر تخته بکوفتی، دیمش عگس در درنداختی. جهندم جهودها هم اینجوری نیه که تو این خونه ر دُرُسد کِردی. اِسَه یاسه کامپیوپر بَکرده. کله پیرش بسوزه که این هیچی ها ر مین دهون شماها دِنا. بَمونده اَ فِردا تُنکِه پاچین بِبا گل کوچه دانس بوشو.
کل سکینه یگ چئی درید هانا جلو خودش و بوگود: به من چه تو مثل شتر شاه را میشی. هزار را بوُکّم جلو پاته بِپا، میگه حالیته. یگرا پاشه دَمِنه مین بادیه اوو، یگرا مِزِنه دیزی ر وَرمِگُردونه، یگرا بفتا گلِ سَموَر نَحق بُو خودشه ناکار کُنِه. خاب تو حواس سَرت دَنی تقصیر یکی دیه چیه؟
چند هزار را بشویی مین در و دیفار کلّت بخورده به در و تخته. وا گربه اَندی بُووکِّه‌بَم حالیش بَبُو. چندی باید حالید کنم که دنیا توفیر کرده. دیه کسی میمِله اون هیچی های قدیمی نیه. تمان خونه ها ر بگردی یگ قاب مِرسی پیدا نَمونی. یگ کاسه کمچَه، یگ قَزقون و کماجدون مِرسی دیه پیدا نَمبا. اینه همونَئی نَبو که هر عروسی به جهازش مِنازی چَن من مِرس بیورده. پَه چه بَبُو، کوجه واشت بَشو؟
دنیا عوض بَبِه. حالیته یا نه؟ دنیا عوض بَبِه. دیه کسی مَحَلِ سگ هم به اون هیچی های قدیمی دَنَمِنِه.
چئی ر درید مین نلبکی و قند ر که بَزی‌بو مینش ر بَسوفت و بوگود: شو دا الاهه صُب جلو این صندوق صَحَب مرده نِستی، هی بَزن این وَر، هی بَزن اون وَر. یگ دَقه هم صبر نمونی گوش بداریم بینیم یکی چی موگه. اُمهَل وا من موگه مخوا بوشو گل کوچه دانس بوشو.
تو هیزیت ر بیوردی دنی‌ئی مین این صَحَب مُردَه. چدو دا چندتا زن و دختر اونجوری نُشون مِده، چشمد مِخوا چارتا بِبا. دا یکیش توگسون دیمگیره، پنداری جونِت مِخوا واسش دَرشو. مَنه خوو مونی، بوگم کوجه‌ها ر میشی سییر مونی. چشم سفید پنداری من حالیم نیه، چب ته. به اینجه که بَرسی زنگولگ ر گردن من اوزون مونی. اَ فردا که بیکَّم اون پشقاب سر بون ر بنداختم مین ربار اوو بَبُرد، حالید مِبا کی رسبئی سرش آمه.
میرزعلی که بهش دوراهه وَرخورده بو سرِ دُم هانست و بوگود: پدر سوخته پامبام هَمِشهِ مِندازم زیر کین مُهُر دربِ داغون مونَم ها. همینِم بَمونِده که دیه تو واس من تَگلیف روشن کنی. مثل مرغ سرشو لاته مِندازی کپه مرگت ر دَمِنی. اِسَه موگی من چوکُنم. اون قدیمه پاشم بشم قهوه خونه دا صُب هانشینم. مین خونه خودم هم اَختیار ندارم. یانی این بی صَحَب مونده هم نِبا، چه خاکی بسر کُنَم. رادیو رَم بنداختی دور، که اَقَلکم رادیو بَزنِم، بینم دنیا دست کی دَرِه. دو کلوم حرف حساب ا مین اینهایی که این وَر اون وَر مُنَم پیدا نَمبا. مثل تویَم هانشینم بینم فلون زنگ و فلون مردک که عاشُق سِه‌میلی مونَن مِخوان چه غلطی بَکُنَن؟ به من چه مِخوان چه گُهی بخورَن. اینهایی که چشمشون تنگه، این نظر تنگها، اِسَه واس دنیا مِخوان تکلیف روشن کُنَن. جا روس و انگلیس ر بیکّن. مثل تویی باید دِبا که کار اونهایم پیش بوشو دیَه. وا همین هیچی‌ها مَردُنِ دنیا رِ وازی بَزیِن، حواس شون ر پَرت کِردن. هامشینَن پا اینه ا خونه خودشون بی خبر مبان، امبائی مودونن اون سر دنیا چومدونم فلان قرتی هیز بی همه چی، چن کِرَت شووَر بَکردِه یا چن را زن بیکِه. خجالتم خوب چیزیه. عقل شماها ر پیج بدین، زایل ببین، حالیتون نیه.
کل سکینه بوگود: یانی اَ مین پَر و پاچه اون هزار سر عیبها، تو حالید مبا دنیا دست کی دره؟ خوبه وَلا، نَمردیم و اینجوریش رَم بدیم. اونه هم بَبِه رَمل و اُسطرلاب تو. مبارکات با.
میرزعلی بوگود: باز کِتار مِگشِه؟ حرف نداره بزنه ور ور جودو، یامفت موگه. اِسَه دیه عگس‌ش رَم بدین کُرفه و مِکافات داره. اگه بد بو که مین اونَه نُشون نَمدان که.
کل سکینه بوگود: نوکّم، نوکّم هیزی. همه تون سر و ته یگ کرباسین. پیر که ببین هیز مِبین. دست تون به جئی دیه نَمرسه، به اینه اوزون بَبین.
میرزعلی بوگود: یانی پاشم ا دیفار مَردُن بالا شَم!
کل سکینه بوگود: اونه هم ا تو وَرنَمیا. دا دم مُستراب سه را توگسون دیمگیری. خودته نمتونی جمعا کُنی، لاف مفت مزنی.
یگ دهبه میرزعلی بوگود: اوه وَخت اخبار بَبُو. اون مَزن هردم ر چه کِردی، کو؟ اینه ر واگی بینَم.
کل سکینه بوگود: دست به اونه بزنی رسبئی سَرِد میورم. جرات داری اَ جات پاش بین چی مینی.
میرزعلی ا جاش پابو، چشم بگردوند مین خونه بوگود: موگم کو این صَحَب مُرد؟ تند با الهان تمون مِبا.
کل سکینه بوگود: فردا میشی یکی هامگیری یا خودم مِشم. اینه رَم دست نَمزِنی دا تکلیفشِ معلوم ببا.
میرزعلی بوگود: هر غلطی مِخی بَکُنی بَکُن. به من مربوط نیه. خودت مودونی، من سر درنمیورم، دستِمَم به این هیچی ها نَمزِنَم.
کل سکینه دست کرد زیر نهلیگی که روش نسته بو، کنترل تلویزیون ر دراورد بِنداخت وسط خونه، بوگود: یکی اَ این جَوون جاهلها رِ صدا مونم، همپام موبورم. تو نیی هم بِهدَره. نِه اَزِت کاری هم وَرمیا؛ خرکچی ر چه بفتیه به این هیچی ها.
میرزعلی کنترل تلویزیون ر ویگید همون جور که داشت اونه ر وامگید بوگود: چشمِد هم کور. خر مِخی بار کنی، من نیَم. خودت یاسه بَکِردِی، خودتَم کول گیر.
****
صباحی کله سحر کل‌سکینه پابُّو و مثل مرغی که چولو داره، در بُن مِزی.
میرزعلی بوگود: چب‌ته، چرا نون- چئی نمخوری؟
کل‌سکینه بوگود: زودتر بشم هاگیرم بیورم بهدَره. الهان ظهر مبا، افتو بیامه وسط آسمون.
میرزعلی چب چب نگاهی به او کرد و بوگود: وِر بَبی وَلا. هنوز اِفتو نزیه که، شوگیره سفیده‌یه. بیگیر هانیش سرجات، یگ پیاله چئی کوفت کن، اونَه که وانَمِله بوشو که، حالا شاید بعد ظهر واهم بشوییم بینیم اونجاها چه خبره، یگ خورده ا اینه- اونه واپرسیم، بَلکم اون‌وَخت معلوم بَکُنه چی به چیه.
کل‌سکینه بوگود: نَمخوا تو خودته قاطی کنی. این هیچی ها به تو مربوط نیه. خودم مِشَم و میام. تو هانیش اینجَه چولوت مِچّا.
میرزعلی چئی ر که دریته بو ر هانا جلو کل‌سکینه؛ وا یک قلپ که اَ استکام بزی، لقمه ر قورت بِدا و بوگود: حیا بَکُن، اَندی سر صُب یا مفت نوگو، چئی ر ویگیر، دا اِفتو درآ و در و دکون وا ببا، خیلی بمونده. من دا این حیونها ر اوو و علف کنم، تو دوتا لقمه ویگیر دهوند دَنِه، بینم چدو مِبا. میرزعلی اینها ر بوگود و پابو کووشاش ر پا کرد و راهفتا طرف طبوله.
وختی وَرگِردی بدی چئی همون‌چون وسط سُرفه ناها و اَ کل‌سکینه خبری نیه. کله‌ش ر توکوم بِدا و بوگود: زنکه دا کار خودشه نکرده کین نشیمن نداره. پنداری سوار دنبالش دَرِه. وختی بخوا کاری ر بَکونه، شمر هم جلودارش نیه. اِسَه یگ‌ساعد و دو ساعد دور و زود ببا، یانی چدو مبا؟ موگَم وِر بَبی، موگِه نِه! بیا اینَه‌یَم اَ کار و روزگار ما سر پیری. یاسه کامپیوپر بَکِردِه؛ هه.
سرفه ر جمعا کرد و بساط چئی ر هم بَبُرد مین مطبخ هانا. نِسته بو داشت جورَب‌شِه وصله پینه مِکرد که صدا در بیامو و کل‌سکینه جلو و دوتا جوون از پُگ‌سر درون آمن. جوونها همون‌جور وا کووش دا وسط خونه بیامن و کارتن‌هایی که باقال هاکِه بَن ر مین خونه هانان. میرزعلی که بدی حواس کل‌سکینه نیه، نیم خیز بَبُو و وا اشتولوم به پسرها بوگود: بیشین بیرون کووش‌هاتون ر بَکّنین، بیرون‌شین. میگه اینجه طبوله‌یه که سرتون ر زیر انداختین وا کووش درون میئین.
دا کل‌سکینه بشو چیزی بوگه، دو راهه میرزعلی به صدا درآمو: بیرون، بدو بینم.
جوونها به هم نیگا کِردَن و وَختی بدین رَجَه کَجِه، بیرون شووَن و ا بیرون پچ پچ شون میامو که سر کووش درآوردَن وا هم یکه بدو مِکردَن.
کل‌سکینه که تازه به خودش آمبو طرف در شو و سرش بیرون برد و به پسرها بوگود: ننه جان کووش‌هاتون ر همین‌چون دَم چشم‌تون هانین دا خیالتون راحد با. درها دبسته‌یه کسی درون نمیا، خیالتون راحد.
رو کرد به میرزعلی و بوگود: مودونی، خاب کووش‌هاشون گرونه، مِترسَن کسی ویگیره بَبُره. دنیای ناجوری بَبِه، آدم مِتِرسِه کووش‌شهِ ا پاش درآوره.
میرزعلی که ا تر دستی کل‌سکینه نحق بو خنده‌ش بیگیره، چیزی نوُگود و مطبخ ر درون شو.
وختی ورگردی، دوتا جوونها تُندا تُن داشتن سیم ها ر ا مین پلاستیگ بیرون میوردَن. واهستا به تماشا. کارتن‌ها ر وا کردن و یکی یکی ا مینش هیچی هایی بیرون آمو که دا حالا ندیه بو. یکی شون رو کرد به کل‌سکینه و بوگود: کجا می خواین بزارین، میز ندارین؟ رو زمین نمیشه، باید روی میز یا جائی باشه.
کل سکینه دور و ورش نیگا کرد و بدوئی از مین محله یگ لِوولَه ر ویگید و بیورد. رو کرد به میرزعلی و بوگود: یکی دیه هم مِخیم، بدو بینم. میرزعلی بَشو ا دم انبار یک لِوولَه ویگید و بیورد. کل‌سکینه بوگود: یگ تخته دودی هم بیور!
میرزعلی یگ تخته دودی هم بیورد.
کل‌سکینه دو تا لووله ر پُش‌دیم کرد کنار هم هانا و تخته دودی ر هم دِنا روشون. بوگود: اِسَه خوب بَبُو؟
جوونها نیگایی کردن و یگ لِووشِه پیجَگ بهم بدان و وا حرکت کله‌هاشون نه اوهو و نه نه ر حالی کردن. دا بخواستن یکی از اونها ر رو تخته دودی دَنَن، کل‌سکینه بوگود: صبرا کن! بدوئی و بشو یک چوسدر بیورد و رو تخته دودی واگشی. جوونها که از ابتکار کل‌سکینه تعجب کرده‌بَن دوتایی واهم بوکن: حالا شد.
اونئی که مثل تلویزیونگ بو ر دِنان رو تخته دودی، صندوق‌شه زیر تخته دودی هانان و وا سیم به هم دیه وصل کردن. یک هیچی چارگوش که دیمش هزارتا دُگمَه داشت و وا خط اجنبی روش هیچی بنشته بو ر هم هانا جلو تلویزیونگ و سیم‌شه بَگشیَن بَبُردَن به صندوق دَچوسبوندَن. یک سیم ر بَگشیَن سمت دیفار و هازیَن مین برق. یکی شون بخواست هانشینه پشتش، امبائی هیچی نداشت. بوگود: صندلی ندارین؟
کل‌سکینه باز بدوئی ا مین محله یک جعبه بیورد هانا، روش یگ نهلیگ واگشی و بگود: هانیش رو اینه.
جوون به دست برارش نیگائی کرد و وا تعجب هانست رو جعبه جلو تخته دودی و یگ دگمه روی صندوق ر بشقالی، صدای هوور و هووری بیامو و پت پتی بکرد و اون تلویزیونگ واکه بَبُو.
نیش کل‌سکینه واز بَبُو و بعد این همه توم که چارچشمی جوونها رِ مِپئی بوگود: خودشه، دُرُسد بَبُو. مبارکا با.
جوونها واهم تندا تند کار مِکردن و هیچی هایی مُوکّن که نه میرزعلی سر درمیورد نه کل‌سکینه. بعد یک تومی که بُگذَشت، دوتا شون نفس راحتی بگشین و رو کردن که به صاحاب خونه که دُرُسد بَبُو. ببینین خوبه یا نه؟ تا ما بریم.
دا کل‌سکینه بخواست حرفی بزنه، میرزعلی پیش اِفتا و بگود: یگ را بوگو بینم چدو اینه ر واکی و ما باید چدو کنیم؟ اون وَخت بوشو.
یکی از جوونها یگ دگمه ر نشون دا و بوگود: این کلید آن و آفه. با این کیس آن میشه. اگه بخواین آف کنین، باید از لوگوی استارت برین شات دان، از اونجا کیس رو آف کنین.
میرزعلی نیگاهی به کل سکینه کرد و همون‌جور که هاج و واج بمونده بو بوگود: این‌هایی که موگی میگه فارسی نداره؟ به زبون خودمون بوگو دا آدم حالیش ببا.
جوونها که اِسَه الهان وَخت پیدا کرده بَن دا خودی نشون دَن، همدیه ر نیگا کردن و همون‌جور که دَگ‌شون واز بو بووکّن: آخه این کیس رو با همین زبون باید باهاش کار کرد، زبون دیگه‌ای حالیش نمیشه.
میرزعلی که رنگش سرخا بُّو و الهان بو که ا کوره درشو بوگود: اون دستگاه وا اون زبون کارمونه، شماها وا چه زبونی کار مونین؟ وختی نون دهوند دَمنی واش چی موگی؟ اون قاشق بی صَحَب موندَه میگه واسِش فرق مونه چی صداش کنی؟ شماها چدو زبون خودتون یادتون درشوئه، وا زبون یکی دیه حرف مِزنین، بَلکم زبون فارسی بلد نئین دا چیزی بوگین. همین دو کلوم هیچی خارجی یاد گیتین که پشت اونه خودتون ر قایم کنین، دا کسی حالی نبا شماها هیچی سر‌تون نَمبا!
کل‌سکینه که بدی الهانه که کار بالا گیره، بفتا وسط و بوگود: حالا همین جوری وا دست نُشون دِه، من بینم، اسمش هم هرچی مِخوا با، با، من فقد مخوام اینه ر وا گیرم بینم دنیا دست کی دره؟
جوونها که دو راهه دگ‌هاشون واز بَبُو به هم نیگاهی بنداختن و یکی‌شون بوگود: آخه کار با این برای شما سخته، نَنِه فکر نکنم شما بتونید. خودتون می دونید، اما باشه. بعد یک دَهبه دیه اونه ر واگید و وا کل‌سکینه بوگود: متوجه شدی نَنِه؟
کل‌سکینه که معلوم بو چیزی حالیش نَبِه از سر ناچاری بوگود: اوهو نَنَه، دست‌تون درد نکنه، خیر بینین.
یکی از جونها همون‌جور که داشت از در موشو بیرون بوگود: ننه توی این دفترچه طرز کار با این کیس رو نوشته، بلدی بخونی؟
کل‌سکینه که پنداری یکی فاش بداباشِه، همون جور که رنگش بَپُری بو و خودش کنترل مِکرد دا چیزی نوگه بوگود: معلومه موتونم بخونم.
جوونَگ بوگود: پس از روی همین کاتالوگ بخون متوجه میشی.
اینها ر بوکن ا در بیرون شووَن.
میرزعلی که پنداری ا زیر هزار خروار بار بیرون آمه، نفس بلندی بَگشی و بوگود: تُف به اون روشون بیا وا این ادب و تربیت شون. ا در درون میان کووش‌شون ر نَمِکِنَن، اینه هم حرف بزین شون، بین دنیا دست کی‌ها بفتیه!
این میرزا قَشَم‌شَم ها ر ا کوجه پیدا کردی؟
کل‌سکینه همون جور که ا خستگی داشت مِفتا یگ گوشه ویگید هانست و بوگود: اَ هم‌اینها این بی صحب مونده ر بخریم. چئی نداریم؟ هلاگ بَبَم وَلا.
میرزعلی همونجور که چپ چپ نیگاش مکرد و کله‌ش ر تُکوم مِدا، مطبخ ر درون شو.
***
خستگی شون که درشو، میرزعلی و کل سکینه دوتایی بیامن هانستن پا این صندوق جودو. هنوز دست کل سکینه درسد درمون به اون دوگمه هانیکه بو که هُر هُری بکرد و تلویزیونگش برقگ بزی و واکَّه بَبُو. نَم‌چیه دراز عین ماهر، سرخ و سوز دیمش درفتا. پت پت بکرد و یک هیچی روش بَنِشتَه بَبُو و همون جور بموند.
کل سکینه نیگایی به میرزعلی کرد و هیچی نوگود.
میرزعلی هم بوگود: چومدونم وَلا، من‌که سر در نَمیورَم. اینه مال این فرنگی مآب هایه چوخ بختیار و فُکُل کرواتیه. عیس من به هَمچه هیچی هایی موخوره؟
کل سکینه بوگود: اون کتابَگ‌شِ ویگی بیور، اَ دیم اونه نیگا کنیم.
میرزعلی دور خودش بَچرخی و بوگود: کوجَه دَرِه، اَ کوجه بیورم؟
کل سکینه بوگود: مین همون کارتون های بی صحب مونده دره دیه، نیگا کن مینی.
میرزعلی کارتن ها ر یکی یکی واکرد و مین هر کدوم یک کتابَگ گیر اورد و ویگید بیورد دست کل سکینه دا.
کل سکینه که هاج و واج بَموندِه بو بوگود: چه خبره، سر تُر کردِی، این هَمه چیه ویکی بیوردی؟
میرزعلی بوگود: خاب مین هرکدومش یکی دَبو، هَمِش ر بیوردَم بووکّم خودت بینی، کدوم‌شِه مِخی ویگیری.
کل سکینه بوگو: توو مین اون جونت دَرِفتِه مرد؛ اِسَه من اَ کوجه حالیم بِبا کُدومَه به کُدومَه‌یه.
میرزعلی بوگود: چشمد کور مِخواست حالید بِبا، تو که اَندی میمِله اینه‌ئی حالیت نیه، من چدو بَدونَم چی به چیه؟
کل سکینه تمان کتابگ‌ها ر رج کرد و یکی یکی دیمشون ر نیگار کرد و عگسش ر وا هیچی ها مطابق بدا. دا دیم یکیش بدی بنشته‌یه راهنمای کار با کامپیوتر «سامسونگ». بوگود: پنداری همینه باشه. هانیش اینچون تو بَخون دا من نیگا کنم بینم چی به چیه.
میرزعلی چوکوندوگ بَزی اونچون و کتابگ ر واکرد، نیگایی کرد و بگود: من چشمَم نیم‌گیره. اینجه سو دَنی.
کل سکینه بوگود: کوجه سو دَنی؟ کوری، الهان نزدیگ ظهره، اِفتو میون وسط آسمون دره، تو موگی سو دَنی؟ یانی چی.
میرزعلی بوگود: وَختی موگم چشمم نیمگیره، نیمگیره دیَه، حالید نیه.
کل سکینه پرده ر بزی کنار و بوگود:بازم نمی‌نی؟ الحان دیه که دیه افتو درفتیه روت.
میرزعلی کله‌شِ توکوم بدا و بوگود: نِه، اینه کار من نیه، چِشمَم نیم‌گیره.
کل سکینه هاج و واج نیگاش مِکرد و دهونش واز بمونده بو؛ بوگود: نَکُنِه کور بَبی و نومگی، ها؟ چبته، وازی دَرمیوری یا راست راستی چشمد نمینه؟
کل سکینه پابو پس یخه میرزعلی ر هاماسی بگشی دا دَم در بیورد بوگود: یانی نمینی، هیچی نمینی؟
میرزعلی بوگود: مینم، ولا اون سر کوه ر مینم.
کل سکینه بوگود: اونه چیه توگ جوزرخت نِستِه؟
میرزعلی چشم بگوردوند و بوگود: غِلاغ، اون وَر هم یک کشگرگ نِسته و دو تا مرگیجه.
کل سکینه بوگود: سر کوه چیزی هم دره، مینی؟
میرزعلی دوراهه بوگود: معلومه مینم، گله گوسفند ر که دیه همه مینن، چوپون آتش روشن کرده دودش داره هوا موشو.
کل سکینه دو راهه کتابگ ر دست میرزعلی دا و بوگود یانی تو این خَد ر نمی‌نی؟
میرزعلی بوگود: نِه وَلا، نِه بِلا، چشمم نیمگیره.
کل سکینه بوگود: یانی تو تول کوه میش و وَرَه ر مینی، توگ درخت، غلاغ کشگرگ و مرگیجه ر مینی، امبائی خد ر نمی‌نی؟ چدو همچه مِبا؛ یانی تو دورّه بینی، اونچی دور با ر می‌نی امبائی جلو پات ر نمینی؟
میرزعلی که یگ تیگ رنگش ورگردی بو و لوشِه‌ش مِلرزی بوگود: به همون سو چراغ که چشمم نَمینه، ا چشم بفتیم. پیرم بَسوتِه. کلش ر یکی دو را توکوم بدا و وا دست بزی مین شقه‌ش و کین هانست.
کل سکینه جَلدی ا جاش پابو و توستِه پا ا در بزی بیرون. ا روی دیفار رُقیگ ر صدا کرد و بوگود پیش آ یک کاری واد دارم.
رُقیگ که نزدیگ آمو کل سکینه واش بوگود: اون مرحوم یگ عینگ داشت که موسوم کتاب داعا بَخودن چشمش مِزی، داری هنوز اونه رِ.
رُقیگ بوگود: نَمدونم ولا کوجه اِفتا، پنداری مین پسینه یا اون دور ورها جِیی دِبا.
کل سکینه بوگود: موتونی یگ نیگاهی بندازی ویگیری بیوری، دست بَندم، دا بعد یگ بنا بایدی بیگیرم.
رقیگ نشوه وَرگِردی و یگ عینگ دسته سیاه که دست‌ش دَبو ر ها کل سکینه دا و بوگود: بین اینه کارته را مِندازه؟
کل سکینه دستت درد نکنه‌ای بوگود، وَرگردی سمت خونه. ا در درون آمو و عینگ ر وا گوشه چارقدش پاگا کرد و دست میرزعلی دا و بوگود: بزن بینم چدو مبا.
میرزعلی عینگ ر به چشمش بزی پنداری جون درفتا، اَ جاش بلندا بو و همون‌جور که صلوات مِرفستا بوگو: دنیا روشنآبو. ای پدر پدری، این اَندی توم مین تارکی دَبَم. همون جور که اینور اون‌ور ر سیر مکرد چشمش بفتا به کل سکینه و وا تعجب بوگود: پدر سوخته اینه چیه تند کردی؟ بَبِی عین قرشمالا. عیبِد نَمیا وا اینَه بیرون می‌شی؟ آی پدر من درآ. نوچ نوچ، پیرته موسوزنم اگه نَکِّنی اینَه ر نسوزونی.
کل سکینه که ا خنده کین هانِسته بو، نَمتونِست خودشِه جمعا کُنه؛ یگ بند هِر مزی.
میرزعلی هم هی موگود: مَکنز، ای کوفت کاری، زهر مار، اون عیسش ر نیگا کُن بیقوش. دِ خفه بِبا، این اندی عگس وَلگ و علف چیه درانداختی رو این دیفار، اون قُلتَشن کیه عگسه‌ش اونجَه دَرِه. آه آه آه، دور گردون، اینجه ر من آتش مزنم.
کل سکینه همونجور که صدای هِرّ و کِرّش تمان جار ویکه بو موگود: یانی تو این اندی توم، کور بی و هیچی نوم‌گوتی؟ خاب پیر بَسوت، وَختی نمی‌نی، وَختی مفتی گَل سموَر، وا کلّه می‌شی مین دیفار، وَختی شتر ر ا دو قدمی نمی‌نی، چِدو هیچی نومگی؟ کوری، لال هم هستی؟ نه لال نی‌ئی عقل نداری، اگر یگ ذره عقل سرت دَبو حرف میامی یگ جون چاره ای مِکردیم. حیف نون که تو مُلوبونی، حیف.
په شو دا الاهه صُب اون صندوق ر این ور اون ور مونی، چیزی هم چشمد ر می‌گیره، پی چی مِگردی؟
میرزعلی بوگود: این وَر اون وَر مونَم شاید بِبا یگ هیچی بدیَن، امبائی نَمشاست.
کل سکینه همون‌جور که هِرّ مِزی بوگود: مَنه بوگو که پنداشتم چیزی هم گیرت میا، داری هیزی مونی؟ خاگ عالم مین کت سرت کُنم که اَندی بی عقلی.
میرزعلی همون جور که مغبون بَبُو دست پیش ر بیگید و بوگود: موگم اون قُلتَشن کیه عگس‌ش ر به دیفار بزی‌یی؟
کل سکینه بوگود: اونه بِرار پیته؟
میرزعلی بوگود: کی، بِرار کی؟
کل سکینه بوگود: برار پیت، تو اَ این هیچی ها حالید نیه، اِسَه عگس زنشه ندی‌ئِی چندی خواصه‌یه، یکیش ر هامگیرم.
میرزعلی که رنگ به روش نمونده بو و اوو دهونش خشگ بَبُو بوگود: موگَم برار کی، فک و فامیل کیه؟
کل سکینه بوگود: چندی کِتار مِگشی؟ اینَه همونییه که مین تلویزین و سیمنما میا دیَه، خارجکی‌یه.
میرزعلی هیرون و ویرون یگ عینگ دسته سیاه یوغور به چشمش، وسط خونه استا بو بوگود: اون زمون توده – دموگرات پاریها عگس استالین و چرچیل به در و دیفار خونشون دَمچوسبوندن. اسه الهان موسِم این قرتی‌ها بَبِه. تو چکاره‌ای، جوون جاهلی که ا این هیچی ها کار مِزنی؟ سر پیازی، ته پیازی، آخه تو چب‌تِه؟
کل سکینه که خنده‌ش ته بگشیه بو و بدی الهانه که میرزعلی بَزنه همه چی ر پاپِشو کنه، صداش ر عوض کرد و بوگود: بیا اینچون بتمَرگ اون کتابگ ر بخون بینم چی به چیه، اَندی وِر وِر نکن. زود با ظهر بَبُو؛ و کتابگ ر دست میرزعلی دا.
میرزعلی که چشمش سو درفتا بو واسه اینَه که چشمش ر خواصه بِزما، هانست. هی کَلِش ر جلو بَبُرد و عقب بَگشی دا خواصه‌جاش ر قِلا کرد. بخوند و بخوند دا کل سکینه بوگود: دیَه ا سیر تا پیازشِ نَمخوا بَخونی، بوشو اون‌چون که بَنِشتِه چدو اینه رِ وامگیرَن، اون‌چون‌شِه بَخون دا بینیم چی به چیه؟
میرزعلی شست‌اش ر توف بزی و هی ورق بزی و بوگود: اینه هَمِش کُریشیه. من چِدو بَدونَم اَ کوجَه باید اونئی که تو موگی ر پیدا کنم؟ یگ دهبه بوگود: آها مثل اینکه این‌چونه. مووگه یگ: موش واره را روی صفحه اسکیرن حرکت دهید.
کل سکینه بوگود: چی ر حرکت بدین؟
میرزعلی بوگود: موشواره.
کل سکینه همون‌جور که میرزعلی ر مِپئی کَلّش ر توکوم بدا و بوگود: عگس‌ش ر درنِنداخته، دا معلوم بَکُنه چی ر موگه؟
میرزعلی بوگود: موگَم اینه کار من و تو نیه حرف سرت نَمبا. اِسَه من ا کوجه بَدونَم موشواره چه کوفت و زهر ماریه؟
کل سکینه هیچی هایی که جلوش ناها بو ر نیگا کرد و بوگود: غیر این که کوشگگه و این‌چون ناها، هیچ چی دیه ر نَمشاست ویکن؛ اِسَه اونه‌ئی بوکی اسمش چی بو، کوجَه دَنیم؟
میرزعلی بوگود: صحبه اسکری.
کل سکینه بوگود: نکنه همین تله‌بیزیونگ‌شه موگه؟ پنداری همینه با، صحبه دیه‌ای اینجه دَنی که.
مووس ر ویگید و دنا روی اسکرین و هی این‌ور اون‌ور کرد و واپرسی: خاب، اونوخت چی؟
میرزعلی بوکود: حرکت داده و روی شکلگ اکسپلورر دو بار کلیک کنید.
کل سکینه موس ر رو اسکرین اینور اونور کرد و بوگود: اِسَه کلییگ چدو مِشا کردن؛ یانی چی؟
دو راهه میرزعلی بوگود: لا الله الا الله، زن من اَ کوجَه بَدونَم، پیَیَرَم اَ اینا کار مِزی، مارم اَ اینَه کارمزی، مَنِه چه بفتیه به این هیچی‌ها. میگه من سرم مِبا تو هی وامپُرسی؟
کل سکینه که عصبانی بَبُو، اوو دُهن‌شِه قورد بِدا و بوگود: جون به جونت کُنن همون خرکچی‌ای هستی که هستی. دِ ا دیم اون بی صَحَب موندَه نیگا کن بین چه غلطی باید بکردن. خدا آدم گرفدار زُبون نفهم نکنه.
میرزعلی پابو و بوگود: هاده اونه ر بینم چی به چیه، دا واد بوگم باید چوکونی.
کل سکینه موس ر ویگید دست میرزعلی دا. میرزعلی بِخواست اینه اینور اونور کنه بدی گیره داره؛ بَشو بگشه، صدا کل سکینه بلند ببو: چومونی؟ بووسِندی اینه ر.
میرزعلی بوگود: اینه نَم کوجه گیر بَکرده نمیا خواب.
کل سکینه بوگود: میگه کوری حالید نیه، اینه به او صندوقش دماسیه، نَکُنِه بَکِندِه بِی‌شِه؟ دو تا دست‌ات قلم مونم، واد بوگم.
میرزعلی اَ جاش پابود جلوتر شو: موس ر اِندا وَرنِدا کرد و بوگود: اینه چیه اینجش دره، اینه که مثل گوله چار پره، همینه ر موگم. بین لمسه.
کل سکینه نیگایی کرد و بوگود: خاب؛ اومَهل چی؟
میرزعلی بوگود: شاید همینه کیلیَگِ‌ش با. نیه؟
کل سکینه لووشِه ش ر پیج بِدا و هیچی نوگود.
میرزعلی موس دوراهه دنا رو اسکرین و یکی دو را تق و تق بزی رو اونه.
باز صدا کل سکینه بلندا بو که بشکستی، میگه کلوخ موگفی، چدو هَمچِه مونی.
میرزعلی که دیه خونش بجوش آمبو بوگود: بفرما تو بینم چه غلدی مونی، آآآآ آه. موس دست کل سکینه بدا.
کل سکینه هم مثل میرزعلی موس ر دِنا رو اسکرین امبایی یواش‌تر دو کرت، دورا دورا بزی رو اونَه که انگوشتش بخورد به نَم کوچون که یگرا رنگ اون تلویزیونَگ وَر گِردی و یگ هیچی بیامو جلو چشمشون واهستا. کل سکینه بوگود: حالیتِه، بَدی، حالا چی؟
میرزعلی یگ هِناسَه بگشی و کین هانست و سرش بَبُرد مین کتابگ بوگود بخونم؟
کل سکینه بوگود نه بین اینجه چی بنشته، اینه ر که مینی!
میرزعلی یگ تیگ عقب جلو کرد و بوگود بنشته برو به صندوق پستی.
کل سکینه بوگود دُرُسد دَرمون بَخون، حواس‌تِه بکار بِده بینم چی به چیه. خوب نیگا کن بین چیه موگه.
میرزعلی دوراهه بوگود: بنشته برو به صندوق پستی.
کل سکینه بوگود: مَن که اَ صُب دا اَلهان بیرون دبَم دیه پاهام جُون نداره، تو پا یگ دقه بوشو دا اونجه و بیا، بدو زود با ظهر بَبُو.
میرزعلی هیزا بو؛ سرش بالا کرد و بوگود: چی، من پاشَم دا دم کارخونه برق اون بالا بِشَم که چی بِبا؟ یانی چی.
کل سکینه بوگود: میگه خودد نووم‌گی؛ موگه بوشو دا دَم صندوق پست، خاب پا بوشو دیه.
میرزعلی بوگود: وِر بَبِی، میگه اینَه حالیشِه که من کوجَه مِشَم- کوجَه میام؟ این حرفا چیه.
کل سکینه بخندی و بوگود: حالا کوجِه‌ش ر بدی‌ئی، موگَم اینه یگ هیچیه‌ایه که آدمیرزاد بووَر نَمونِه، موگی نه.
حالیشه؟ خیلی هم حالیشه. په واس‌چی واش موگن کامپیوپر، یانی عاقل. ا در خونه بیرون شی ا مین همینه نیگا مونم مِمّا الهان کوجَه دری و چومونی! اِسَه بپا.
میرزعلی چشم بچرخوند و وا تعجب بوگود: یانی موگی ….
کل سکینه بوگود: اوهو، پَه چی!
میرزعلی بوگود: نکنه اینه ر درمِندازن مین خونه مَردُن دا گوش بدارن بینن چی به چیه! موگم نَکُنِه اَ ممالگ خارجه برق بندازن مین خونه ر بینن. اِسَه پول هم هادیم، اسباب اون کار اونها ر بیورم مین خونه مون هانیم. نَشَم وا یکی دو تا صِلا مصلحَد کنیم بینیم چی به چیه؟ زبون آدمیرزاد چفت و بست نداره که، هزار جور مِچِرخِه. نَکُنه یگ مَهَل چیزی بوگیم، گوش بِدارن یگ گل بالایا، مِکافاد بِبا.
کل سکینه بوگود: اِسَه چیه تو ر مخوان بینَن یا گوش بدارن. اگه برق هم بندازن، همون عِیس تو ره وا این عینگ بینَن واسه هزار پشت شون بسته. زهله شون مترکه و دیه اینورها پیدا شون نَمبا.
میرزعلی بوگود: وهرون موگی چرا. حالید نیه، اسباب دست اجنبی بَبی، عقل ا سرت بیرون شوه. تو چومدونی چدو بتونستن روس و انگلیس دنیا ر صَحَب ببان. وا همین هیچی ها دیه. اینها اسباب کار اونها یه. نه دل شون واس تو گوشه این کُهنه خونه بسوته، هانستن واسد دُرُسد کردن برفستین دا خسته نبی. پنداری کی هستی که ممالک خارجی هم کت بسته تو بَبِن؟ پیش‌کَش مِرفِستَن! ملکه نوجو، هه، خو و خیال مینی.
کل سکینه واسرَنگ بَشو مین شکم میرزعلی و بوگود: می‌شی یا پاشَم بَرفِستَمِد؟
میرزعلی جاکن بَبُو و همون جور که فاش کتره مِدا از در بیرون زی. کل سکینه بخواست بوگه اون عینگ ر بیگی، بدی میرزعلی داره بیرون ر چشم چرا مونه، حالیش ببو که او واس بدین جاهایی که این اندی توم کورمال کورمال بشوبو و بیامبو، نه دا دَم کارخونه برق و پست، بَلکم دا قلعه کوهون هم موشو.
میرزعلی که گیوه‌هاش ر لپک کرده بو همون جور لِخ لِخ کُنون کَش کارخونه برق ر سربالا بَبُو. مین میدون یگ دوری بَزی و بَشو دَم صندوق زردنای پست واهستا. مین دِلِش هزار فکر و خیال دَبو. دست بزی به صندوق پست و پشتش ر بِدا به اونه و واخودش بوگود: یانی مِشا؟!
وَرگِردی و یک کله بیامو. در واکرد درون آمو و بوگود: بَبُو؟
کل سکینه که پا هَمونَه چُرتِش بَبُردِه بُو؛ هول واخورد و بوگود: زهر مار و بَبُو، چرا زیرکه مِگشی، چومدونَم؛ این بی صحب مونَده هم سوش واشت بَشو.
میرزعلی بوگود: پههه، پَه هَمینه مِخواست مَنِه بِپّا. چدو هَمچِه بَبُو؟ میگه نووکی بُشو دا دَم اونجَه و بیا دُرُسد مِبا، پَه چِدو هَمچه بَبُو.
کل سکینه بوگود: اَ کوجَه معلوم مونِه تو بَشوبِی، هه؟ راسد موگی یا همین چون یگ دور بزی‌یی وَرگردی‌ای؟
میرزعلی هیزابو و بوگود: مَنه بوگو که یک نفس بَشویَم و بیامَم، تو اُمهل اینجَه چُرت مِزنی و وِهرون موگی. اصلن خودت پاش بُشو و بیا بینم دُرُسد مِبا یا نِه؟ پا جمعا کن بینَم.
همون جور که یکه بدو مِکِردَن دست یکی‌شون بَخورد به اونجیی که اون اَندی دُگمَه دَبو و دوراهَه هُرّی بَزی و واکَه بَبُو. کل سکینه همون جور که چشمِش اَ خوشی برق مِزی بوگود: بَدی مِخواست بِزماته، حالیته؟ هَمچه هیچی‌ایه اینه.
میرزعلی یگ تیگ عقب شو و بوگود: هیج‌جا نَرسیه وا هم دست به یکی کِردیِن. حالیتون مُونَم.
کل سکینه رو کرد به میرزعلی و بوگود: بین، اینجه ر سیر کن. کو اونه که بنشته بو، چدو ببو؟ واشت بشو دیه. بشویی دم پست و بیامی درسد ببو.
میرزعلی بوگود: اونهایی که موگی نشون مده و نمدونه هَمچه مونه و همچه نمونه، اونه کو، اونه ر نشون ده بینیم چدو چیزیه! بلتی دست ببری مینش؟
کل سکینه بوگود: چبته اندی عجله داری. هنوز هیچی نَبَه من مؤنس بَبَم! یواش یواش، مدارا کن. ا دیم اون کتابگ نیگا کن بین چیزی دست‌ات رِ می‌گیره. نُومگه چدو کنیم؟
میرزعلی بوگود: کوچون‌شِه نیگا کنم، من که سر در نمیُورَم. پیِ چی بَگردَم؟ چی باد بَنِشتَه با که گیر اورَم؟
کل سکینه وا عصبانیت بوگود: خاب جونِت دِرا بَخون بینیم چی به چیه.
میرزعلی همون جور که دندون قروچَه مِکرد دوراهه چوکوندوگ بزی و هی بخوند و بخوند و هیچکدومشون سر در نیوردن چی به چیه، دا خسته بَبُو. کتابگ ر اَلَگ کرد اونور و بوگود: بی فایده‌یه، اینَه رِ باید یکی که کاربَلَدِه عَلَم کُنه. ا من و تو وَرنَمیا.
کل سکینه بشو چیزی بوگه عصبانیت میرزعلی ر که بدی کلِش ر توکوم بدا و بوگود: اون تیلیفون ر هاده بینم. الهان یکی ر صدا مونم راه اندازشه. وختی بدی میرزعلی ا جاش توکوم نخورد همون جور که غُرغُر مِکرد بَشو سمت تلیفون و شماره ر بیگید و قایم که میرزعلی هم حالی بِبا بوگود: لعبا حالِد خواصه‌یه. چومونی چدو مونی؟ موگم امرو بَشویم یک اَ این کامپیوپِر هاکَم بیوردَم اینجَه هانیم. موگم اون دُخدَر اگه کاری نداره واش بوگو بیا یک دَقّیگ اینه ر واگی بینَم. خیر بینه الهی.
لعبا همون‌جور که مِخندی صداش به میرزعلی هم مرسی که موگود: مبارکا با، پَه شرنیش کو؟ یواشَگ بخریی ببرُدی خونه، موکّی واهم موشوییم هامگیتیم؛ دا یگ سیر گشتی هم واهم بکنیم. همیشَگ کارها ر زیر زیرکی مونی، بعدن صداش در میا. الهانم دست بندی که زنگ بزیی به من، و اِلا حالا حالا ما خبر نمبیم که.
میرزعلی کله‌ش ر یگ بند توکوم مِدا و همون جور حرص موخورد هیچی نوم‌گود.
کل سکینه هم کوتاه نیامو و وا لعبا بوگود: یانی دیگروز وات بوکَّم فردا مِخوام بِشَم هاگیرم یادت دَرشو؟ خوبه همه مثل تو بان، منه بوگو که تا لنگ ظهر در ره مِپییَم بینم تو کی می‌ای، اِسَه الهان هم دست پیش ر میگیری که پس نِفتی. نَمخواستی بی‌ای خاب موکی نَمیام. دیَه چرا مَنِه چشم براه کِردی؟
لعبا بوگود: من پنداشتم تو حرفش ر مِزِنی، هَمچِه هم مَحکم نَبو زیر زبونیت دا آدم بَدونه راست یا نه.
کل سکینه بوگود: الهان چن روزه حرف میون وسط دره و هی اینه اونه مونیم، یانی این همه بوکّن بی خود بو؟ ا دستی حرف بزییم کتارَم لَمس بَبُو، اِسَه تو موگی زیر زبونیت مَحکم نَبو؟ عجبا، اِسَه بیا درستش کن!
میرزعلی وا دهون واز به حرف زنها گوش مداشت و تازه حالیش بَبّو، مثل اینه بنا باید کاری که مین خونش بَبِه ر جی دیه‌ای میگیرن و کاره ای نیه. اَ کی دا حالا کِلاش پشم نداشت، خودش هم نمدونست.
بعد یگ توم حرفا حرف، لعبا دخترش صدا کرد که بیا بوشو خونه کل سکینه بین اینه‌ئی که حاکّه چِشِه، واسش دُرُسد کُن. اونَه هم نه هانا و نه ویگید؛ همون جور بلندا بلند که کل سکینه هم بِشنوئه بوگود: به من چه؛ چشمش کور خودش دُرُسد کُنه. لعبا همون جور که ریز ریز مِخِندی بوگود: عیبه اینه چدو حرف بَزینِه، خاب یک دَقّیگ مِبا. امبائی دختر گوش نداشت و واشت بَشو. کل سکینه که بور بَبّو، گوشی مین دست اش بَمونده بو ا خنده‌های ریز ریز لعبا پیشتر ا لَنترانی دختر حرصِش می گید و نمتونست لام تا کام گب بزنه. میرزعلی جا کن بَبُو و بیامو تلیفون ر هاگید هانا سرجاش، یک چشم غُره‌ای به کل سکینه بَشو که مین دل او خالی ببو. واش بوگود: ویگیر اونجه هانیش دا من بِشَم پسر میرزآقا ر ویگیرم بیورَم. به هیشکی هم زنگ نمزنی دا وَرگِردَم. اینه ر بوگود و ا در بیرون شو.
اشک مین چشم کل سکینه جمعابو و ناراحت و عصبانی نَمدونست دیه باید چدو کُنه، بَشو و یگ گوشه ویگید هانست.
***
اَندی تومی نگذشته بو که سر و صدایی بیامو و میرزعلی ا جلو و پُگ سرش میرزآقا و پسرش درون آمن. کل سکینه ا جاش بلندا بو و اونها ر خوشامد درآمد کرد. مردا هانستن و کل سکینه یک دور چئی دَرید و بیورد جلوشون هانا.
مردا چئی هاشون ر که بخوردن، میرزعلی رو کرد که به برار زاش و بوگود: عمو اینه ر یگ نیگایی کُن بین چطوره، بکار خوره، بوگو چدو وا گیریم، چدو مِشا کار بَزیَن، اندی که ا دست‌ات وَرمیا کارگیر.
مسلم هم پابو دیم اون جعبه پشت تخته دودی هانست. دیم اون دگمه ها هی تق و تق بزی و بخوند؛ یکی دو را ور گردی چیزی بوگه، اما حرفی نزی. دا ا جاش پابو بشو صندوقش رم وارسی کرد و بالا یامو و واپرسی: اینَه ر ا کوجه بیوردین؟
میرزعلی رو کرد به کل سکینه که حرفا. کل سکینه یگ تیگ تِتِه پِتِه کرد و بگود: ا همون چونی که قدیما دکون علی‌آقا برقی بو هاکَم. دم دکون همون وچه‌ها.
دو راهه واپرسی چندی ازت هاگید واس اینه؟
کل سکینه بوگود: خیلی نَبو، ارزون حساب کرد.
مسلم بوگود: معلومه که ارزونه؛ خاب اینه دسته دویه. بکار خور هم نیه. یانی مینش هیچی دنی. برنامه هاش رم خالیا کردن دا زود روشن خاموش ببا. مردن گول زَنَگِه.
رنگ به رو کل سکینه نَموند. دُهونش خشک بَبُو و نمتونست اوو دهونش رم قورد بده. هی این دست اون دست مِکرد و نَمدونِست چی باید بوگه.
میرزعلی که حالا دیه حسابی ا جا دَرشوبو بوگود: یانی یک صندوق خشک و خالی ره به اینه بنداختن اون بی همه چی‌ها؟ اونچی مینش دبو ر ویکن، یک قوطی خالی ر دست اینه دییِن.
کل سکینه تقلایی کرد و بگود: یانی نمشاست وا اینه خارجه ر بَدین و اون وَچَه بیا ا مینش بینیمِش؟
مسلم وا تعجب بوگود: اونه اینترنته، اینه یک کامپیوتر خالیه، وا اینه جئی ر نمینن. باید به اینترنت وصل کنی، دا اونوخت بتونی وا یکی ا مینش گب بزنی.
دو راهه کل سکینه واپرسی: خاب مین همینه میگه اندرند دَنی؟ توفیرش چیه؟
مسلم بوگود: اینترنت ر باید جدا بخری. واس اونه باید ماهونه پول هادی دا بهلن وصل ببی. تازه اینجه فقد وا تلیفون مِشا وَصل ببن که هم خیلی یواشه هم خیلی گرون. تازه پول تلیفون هم روش، خرجش سر به فلک مِزِنِه. به همین راحتی هم فکر مونی نیه. اینجوری بوگم اینه عین اون یخچاله. وَختی یخچال مِخری که مینش هیچی دَنی دا بَخوری که. باید هیچی بخری مینش دَنی، اونوخت هروقت مِخِی ویگری بخوری.
میرزعلی پیش افتا و بوگود: په اینه هیچی نیه، بکار اودنی هم نَمخوره؟
مسلم بوگود: نه، اینها، اینچون‌شِه بین؛ مودم اینترنت‌شِه هم واکِردِن ویکِن، یانی اینه ر نَمشاست به اون کاری که شما مخین هم بزیَن.
میرزعلی بوگود: یانی پوچ، یانی هیچی، یانی چُس، بی همه‌چی های وَلَت زِنا به یک زن اینَه ر بنداختَن. اونچی بکارخور بو ر ا مینش بگشین بیرون، صندوق خالی ر دست اینه دییِن.
کل سکینه به حرفا مو بوگود: زبون به دهون بیگی بینم چی به چیه مرد، صبر کن یگ دقه.
اینه ر کل سکینه نوگود و شیطون بوگود. میرزعلی که دا هم الهان هم خیلی تحمل کرده بو، اَ جا بَکند و یگ بند نعره مزی و موگود: من زبون به دهون گیرم. من خفه ببام؟ بی همه‌چی‌ها؛ تکلیف خونه من ر جئی دیه روشن مونَن. بنا باید من ر جئی دیه می گیرن، اون وَخت وام موگَن خفه بِبا. روح اون پیرش بسوزه که این هیچی ها ر رسم شماها کرده. آتش بجون اونه بیگیره که این چشم و هم چشمی ر راه انداخته دا کار به جئی برسه که دوتا میرزا قَشَم‌شَم قرتی، کِلا سر ما دَنَن، تازه لوغوز هم بوگن.
اینه ر بوگود ا در بَزی بیرون. دا بقیه بَشوَن حرفی بَزِنَن و چیزی بوگن، میرزعلی وا یک لب بیل درون آمو. دا میرزآقا و کل سکینه بَجُنبَن، میرزعلی بیل ر بنداخت زیر عکس برار پیت و وا یگ ضرب، اونَه و کاغذ دیفاری ر وا گچ و کاه گل ا جا بکند و بکوفت وسط خونه. دسته بیل بشکست و مسلم و میرزآقا هم یک زرع ا ترس هوا پُریَن. کل سکینه هِناسون خودشه ا در بنداخت بیرون و جِغَه سرگیت که: آی مردن خونِمِه خراب کرد؛ وِر بَبِه مَرتِکه، سر پیری وِر بَبِه، نَمدونَم ا دست‌اش چه غلطی بَکُنم. آی کمک الهان خونه ر آتش مِزنه، آی هوار جاندارمِری ر خبر بدین. آی داد، آی بیداد.
داد و هوار کل سکینه دا اونور ده بَشو و هرکی که بشنافت نفس سوزون خودشه برسوند که بینه چه خبره.
یکی دوتا ا همسیه‌ها که خودشون ر برسونده بَن، خونه ر دورن شون و بدین میرزعلی وسط خونه اِستا و میرزآقا و پسرش مسلم یک این ور و یکی اون ورش، عین وزیر دست راست و چپ خبر دارن.
دا کسی بشو چیزی واپُرسه، میرزعلی بوگود: دم دهون اون پدر سوخته ر دنین دا نیامِم خودم اون کولباره ر گِل نیکِم. رسبئی سرم بیورده، روزگارم ر سیاه کرده. بَبِه کولی غرشمال، صندوق خالی ر بِش مندازن زبون نداره چیزی بوگه، اونوخت بینین مَنه چدو سکه یک پول کرده. وَلا آدم سم بَخوره بهدر ا این بی عِرضی هایه.
کل سکینه که خیالش راحد بَبو دیه میرزعلی پیشتر خرابی نمونه، چادرش سرش انداخت ا دربازه بیرون شو.

معنای چند لغت به گویش کلونی
اُمهَل: آن وقت
وام‌گیریم: روشن می کنیم (واکّن: روشن کردن)
مشقالیم: فشار می دهیم
کش باغال: جیب بالا پوش (کت، پراهن، پالتو و …)
سو درمفته: روشن می شود
کِتار مِگشی: (کتار: چانه) پرچانگی کردن
زلنقه زلنقه زدن: دل دل کردن، روشن و خاموش شدن، چشمک زن
سواد قرآنی: حدی از سواد که تنها قادر به خواندن است و ناتوان از نوشتن
تَتَه: خشتک شلوار
مُهُر: تیشه باغبانی و کشاورزی
اسبورگ بیل: بیلی نوگ تیز برای بیل زدن مزارع
تَنگ و اَیاسَه: دو بخش یک تسمه بلند برای محکم کردن بار روی چهارپا
چَربِداری: چارواداری
خر خشتگ: نوعی بازی کودکانه
هیزابن: گوشش تیز شد، یا آماده برای عکس العمل شدن
عرنوود: آواز جفت خواهی حیوانات
اولچه درخت: درخت آلوچه (در بهار و موسم شکوفه این درخت چنان غرق شکوفه است که محل مناسبی برای پنهان شدن می باشد)
دست به چوسدرلا کردن: از حد خود عبور کردن
حناق باد: دیفتری
ایشت و خواصه: بد و خوب
هَرزِگی موگی: زشت حرف می زنی، دشنام می دهی
لنترانی: سخن درشت و تحقیر آمیز
اوودِرَگ: پنجره، دریچه
بووکم: گفتم
توگسون دیکّن: سکندری خوردن
سرِ دُم هانستَن: آماده حمله شدن
نَهلیَگ: تُشک‌چه
یاسَه بَکردن: هوس کردن
دَر بُن مِزی: بی قرار بود
چولوت مِچّا: یعنی تخمت سر می شود. اشاره به مرغ کُرچ است که باید دایم روی تخم خود بخوابد. چون در صورت حرکت ممکن است تخم ها سرد شوند و جوجه ای ببار نیاورد. کنایه از آدم تنبل و کم حرکت.
رَجَه کجِه: هوا پَسه
لِوولَه: جعبه چوبی هُزلولی شکل برای حمل میوه
هازیَن: فرو کردن
میرزا قَشَم شَم، چوخ بختیار: هر دو لغت را از زنده یاد صادق هدایت وام گرفته ام. (رجوع کنید به نوشته های ایشان)
عیس: شکل و شمایل
سرتُر: سر ریز
چشمم نیمگیره: چشمم نمی بینه
دست بندم: نیازمندم
بیقوش: جغد، کنایه از بدقواره است.
قُلتَشَن: گردن کلفت
هِناسَه: نفس عمیق
واسرَنگ: حمله، هجوم
زیرکه: جیغ، فریاد
هِناسون: نفس زنان، با شتاب
کولبارَه: سوراخ هواگیر تنور نانوایی
عِرض: آبرو

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: