اَبی گِردی«8»

بخش اول
قسمت هشتم


جعفر پویه


حبیب همین جور مدویی و موشو. اَندی بَشو دا اَ دیدرَس بیرون شُو. وختی خیالش راحد بَبو که شربونو دِنبالش نَمیا، واهِستا دا نفس تازه کُنه. تازه اون وَخت حالیش بَبُو که شلوارش خووس کرده. تَتِه شلوار که چُرِش مینِش بَشوبُو، اوزون بَبُّو و داشت یخ دَمبَست. حالا دیه راست راستکی بزی زیر گیریه و راه خونه‌شون رِ پیش‌گید. مارِش داشت خونه رِ رُفت و روب مِکَرد که بدی حبیب گریه کنون میا. قد راستا کرد و بیامو مین در واهستا و رو به حبیب بوگود: چیه؟ چبتِه؟ چرا گیریه مونی؟
حبیب همون جور که هق هق مِکرد، تَتِه شلوارشِ نُشون دا و بوگود: بین چه کرده.
مارش بوگود: کی؟ کی هَمچه کرده؟ یانی یکی مین شلوار تو چُر دَکِرده؟
حبیب صداش ر بلندتر کرد و وا هوار بوگود: همون پیر زنگ وِر، همونه که خونشون اونجَه‌یه، مَنِه بَکوشتِه!
مارِش بوگود: چی؟ واس چی بَکوشتِه؟ میگه مرض داره، بدو اون شلوارت آیش کن بیا بینم. الهان میشیم بینم میگه مرض داره؟ وِر ببن مردم والا، بوگو چدو وَچَه رِ ویکّی بَکُشتِی؟ پنداری دا حالش جا نیورَم دُرُست نَمبا. بدو بینم، بدو جون مرگ بَبه.
جورو ر بنداخت و حرکد کرد. حبیب که شلوارش آیش کرده بُو اَ جلو و مارش اَ پوگ‌سر راهفتان سمت خونه شربونو.

شربونو که حال و حوصله نداشت و همین جور در بُن مِزی، نسته بو که بدی حبیب و مارش یگ‌کَلَّه دارَن میان.
لبخندی بزی و اَ اینه که بالاخره یکی راه اینجه ر پیش‌گیته، راضی به نظر مرسی.
حبیب که نزدیک خونه برسی بو، دو راهه گیریش شروع بَبُو، هی سوگش بالا مگشی و مثل وچه های بَلَگ بَکِردَه، هِق هِق مِکَرد.
مار حبیب بی هاپرس وا پرس، و وا توپ پُر بخواست دو ویگیره که شربونو اَ جاش نیم خیز بَبُو و بوگود، خفه ببا؛ بیا اینجه ویگیر هانیش.
رو به حبیب کرد و بوگود: بدو اون دفتر دستگ ته اَ مین ایون جمعا کُن. بدو جون مرگ بَبه. پَه چدو هنوز مکتب نشویی؟ ها
حبیب که به تِته پته بفتا بو، دا بخواست حرفی بزنه، دو راهه شربونو بوگود: اون شیر تفتونِت هنوز اونجه اِفتا ویگیر! حبیب اول بَشو دفترش ویگید و دستش بشو اونه ر دوراهه دَنه لیفون شلوارش که شربونو بوگود: اگه بینم دفتر ر دیَه دَنی لیفون شلوارت؛ هر دوتا گوشات ر مِکِّنَم مین مشت مِنم ها؛ حالید بَبُو!
حبیب کلِّش ر به معنی اوهو، تُکوم بدا و بَشو یک تکه شیر تفتون که مین ایون اِفتا بُو ر ویگید و توگ گید.
مار حبیب که تازه داشت حالیش موبو مثل اینکه اونجوری ها هم نیه که او فکر مِکرد. باز بخواست حرفی بزنه که دوراهه شربونو بوگود: خفه ببا، هانیش دا یک پیاله چئی دُرُسد کنم، اون وَخت.
شربونو پابو سَمور اوو آتِش کَرد. بیورد همون چون مین ایون هانا و بساط چئی ر دوراهه عَلَم کرد. رو کرد به نرگس، مار حبیب و بوگود: نون چئی بَخوردِی؟
نرگس همون چون که نِسته بو رو وَرگِردوند و بوگود: اوهو، دست پنجت درد نکنه.
شربونو قوری و استکام- نعلبکی و قندون که مین یک دوری مسی دَبو رِ بیورد ها پیش سَموَر نا. سَموَر تازه جون ویکه بو که شربونو قوری ر اوو دَبَست و یک سرقوری بنداخت روش. دو راهه بَشو مین خونه، بیرون که آمو، پشقاب مرسی‌ی که چندتا توتَگ مینش دَبو رِ هانا کنار دست نرگس و چئی رِ دَرید. صدا قُل قُل سمَوَر بلند بَبُو و تن زرد برنجیش به تقلا بفتا بُو. شربونو رو کرد به نرگس و بوگود: ویگیر چئی‌ته سرد نِبا. دو تا زن چئی ها ر ویکن و وا صدای بلند هورت بگشین.
حبیب که همون جور سرپا استابو، طلبکار یگ زریگ اونها ر نیگا مِکرد و هیچی نومگود.
زنها چئی هاشون ر که تمون کِردَن، شربونو رو کرد به حبیب و بوگود: او کاغذی رِ که بَنِشتِبی کو؟
حبیب دفترش ویگید وا کرد و بوگود: اینها.
شربونو واش بوگود: بیا این چون پیش مارت هانیش بخون بینَم چی بَنِشتِی.
حبیب که اَ چشم سفیدی رو سنگ پامال ر هم سیاه کرده بو، حیا نکرد و بیامو اونچون پیش مارش هانست.
شربونو واش بوگود: بخون بینم.
حبیب سوگش بالاگشی و دفتر ر ویگید، وا اوستین کُتش دماغش پاگا کرد و شروع کرد:
خدمت ارجمال علی‌محمدی سلامت باشد. آن موسُم که رفتی‌ی پَشَه درخت را زده است. چونکه این گوساله اَبسارَش پاره می شود. مرغ که کور شد، تابستان بچه می زاید. اون وخت شغال یکی دو تایش را ببرد زیاد است. خر مشدعلی بابا ر لووِ هَلوم اوو برد. به حقش گذشت. جوب پاجون جوول می شود، چونکه اوو تیلَند است. دخترش آنجا رفته است که زن بگیرد. آب دستت است زوتی بخور و برو. جوونها عید چولو وازی می کنندند، ایشالاه خداقوت می گیرد.
شربونو که نَم‌تونست خنده شه کنترل کُنه اَ اِسپیه چشمی حبیب تعجب کرده بو و هیچی نومگود.
مار حبیب رو کرد به او بوگود: اینها چیه سرهم مونی. خفه ببا، اینه چدو کاغذ بنشتنه!
شربونو بفتا مین حرف و به حبیب بوگود: دفتر ر ها مارِد ده، دا بینه تو چدو دست خَدی داری که موتونی همچه کاغذی بَنیسی.
حرف شربونو تمون نَبُو که مار حبیب دست بنداخت و دفتر اَ مین چنگ حبیب بیرون اورد. خط های چپ چتار ر که بدی خودش هم نتونست خندش ر کنترل کُنه. گُرمُشتی ر که حواله حبیب کرده بو رَد بخورد. حبیب دو راهه پا دِنا به فرار که صدا شربونو بلند ببو.
واهستا جون مرگ بَبَه. واهستا بینم. بیا کاغذ قلم ته ویگیر. هم اَلهان زوتّی میشی مکتب. خودم پامبام میام اونجه ر نیگا مونم؛ اگه دَنی بِی، هرجا بیشی میام میگیرم گوشت تَن‌تِه مینجینم، حالید بَبُو؟
حبیب همون‌طوو اِستا بو و هیز هیز نیگا مِکَرد. دا بخواست حرفی بَزنه؛ شربونو دفترشِ پَرت کرد به طرفش و بوگود: یگ هیچی دیه. اگه دیه دَم لونِ‌مرغ من و اُن دور وَر سوس بَزنی، خودت مودنی‌ها، حالید بَبُو!
حبیب کلش ر تکوم بدا و دفترش ویگید و راهفتا بَشُو.
****
حبیب که بشو، شربونو یگ را دیه چئی درید و هانا جلو نرگس و بوگود: اینه هم اَ وَچه امروزی. همه شون حیف نون‌اَن. چی مِخوان بارآن، خدا مودونه. خواب یگ خُردیگ نِهیب تِهیب کن‌شِه. بَلکم درس بخونه به یگ جئی برسه. اینجوری که ویلون- سیلونه، هیچی اَزِش دَرنَمیا.
نرگس خودشِه رو نَهلیَک جا بجا کرد و بوگود: ای خوبار، میگه به حرف من مونه. عین «سگ علی کریم» روز دا الاهه نماشون در تَرخته. هَمِش هَبُکه مِزنه. یگ را مینی اَ درخت اینه بشویه بالا. وخت دیه مینی بشویه مین کوره اوو گیر کرده. چند وخت پیش بشوبو دستش ر آغسته کرده بود مین سولاخ جوزرخت، سیاسولوگ بیگیره، دستش دِماسیه بو، وا هزار مِکافات بیرون اوردیم.
پنداری کین نشیمن نداره. هَمش بالا پئین مزنه. مدرسه هم نَمشو. اون وختی هم موشو، اندی سرم‌به سر اینه اونه دَمِنه که، مندازنش بیرون. نمدونم والا دیَه چوکونم، اَ دستم وَر نمیا.
شربونو بوگود: خواب پیرش یگ کاری بَکونه، اَ اونه که دیه حرف شِنویی داره.
نرگس با بشنافتن حرف شربونو همچه هناسه‌ای بگشی که از هزارتا گب نزیه، پیشتر بوو.
نرگس بعد یک تومک ساکت بَن، وا گوشه چارقد دماغِش ر پاگا کرد و بوگود: چومدونم وَلا، اینه هم بخت و اقبال مَنه.
شربونو بوگود: چیه، دست بَزن داره؟
نرگس بوگود: کشگی فقد دست بزن داشت. کشگی همین یکی ر داشت.
شربونو بوگود: یانی همه کار اَ دستش وَر میا، الا تربیت بدائَنِه وَچهِ‌ش؟
نرگس بوگود: اگه بوگم سگ بهدر از ما زندگی مونه بووَر کن. اینه زندگیه، اینه عمره، اینه دنیایه؟ مِخوام خُراب ببا، مخوام سَفت دنیا سولاخ ببا، پئینا رو سر اینهایی که دنیا رِ اَ جهندم هم بدتر کِردِن.
موگم: مین جهندم میگه چومونن وا آدم، که مین این دنیا سرما نمیا؟
میگه اَ، اینَه بدتر هم مِشا؟
خُوبار سر سگ دَنی گردن نییم‌گیره، بین کار من به کوجه برسیه از اونه هم کمتر بَبم. یانی همه مون اَ اونه بدتر ببییم. یک شمر ذوالجوشن ر بنداختن مین تنه ما، اَ صحرا کربلا خونه ر بدتر کرده. کشگی آدم ر به اسیری بَبُرَن. اَ هر کوفت و زهر ماری که بوگی بدترشِ سرما میوره.
شربونو وا دهن واز نرگس ر نیگا مِکرد و لام تا کام نومگود.
نرگس بفتا بو رو دور یک بند موگود.
اَ در خونه که درون میا، پنداری مَلِک عذاب ظاهر بَبه. هرکی دم دستش دِبا ر مِندازه زیر مشت و لقد. سیر که نَبو مفته به جون من. اندی مِزنه که راحت ببا. اونوخت کینش زمین مِنه، شروع مونه به اُرد بدین. همینه بمونده که یکی یک دَقه دور بَکُنِه، روز از نو و روزی از نو.
موگی: به این وچه امر فرمون کُنه، نصیحت کُنه، واش بوگه مدرسه بوشو، درس بخون.
موگم: دا دهونش وا کُنه به سمت یکی اَ اینها، چُرشون مین شلوارشون موشو. همچه روزگاری واسنه وچه‌ها درسد کرده. دیه دهون نصیحت نَمونده، فقد بَبه کسی که اَ دستش بزین وا مشت و لقد ورمیا. پاری موسوم هم هرچی بدستش بَرسه، اَ سنگ قند شکن بیگیر تا گوشت کوب و ملاقه ر مین سر و کله ما موگفِه. اَ هرزگی که دیه نوگو. هرچی به دهونش مرسه موگه. نومگه اینها وَچه‌یَن یاد میگیرن این ور- اون ور موگن. دهونشِ که واز مونه، از اون نابدتر دَنیه که ازش بیرون نیا.
هَمچه کسی موتونه بوگه بوشو مدرسه، موتونه بوگه بوشو درس بخون مِلا ببی، اَ مین این عذابی که گرفدار ببیم دریم؟ او خودش بَبه عیب و عذاب، اون وخت مِخی چی اَ دستش ورا.
پاری موسوم روزی یکی دو را میا، این وچه ر که دستش بش مرسه ر مِزنه. موگم مِزنه، موگفته. اَ جون مِندازه و وامِله موشو. پنداری هیچ کار دیه ای هم نداره. به غیر اینه.
صبح دا الاهه نماشون مین قهوه خونه نِستِه. نمدونم مین اون خُراب بَبه چه غلطی مونن که از اُنجَه دل نمکنه. چی رَصَد مونن که سرشه بزنی اُنجَه دره، کین‌شه بزنی اُنجَه دَرِه. یانی اُنها، اُن مردهای قدیم بَن که کار اَ دستشون وَر میامو. دنیا رِ مِچرخوندن.
اینها بَبن هیچی. کار از دستشون که وَر نمیا هیچ، دا دنیا ر ضئی روزگار نکردن ول کن نین. دنیا ر کردن جهندم، ببن دربونش. این جهندمی که اینها درست کردن، خشگ و تر ر موسوزنه. خودشون اول همه. پنداری چشم بدین ندارن. عقل ندارن. مین اون کوفه کلبرده دوره هام‌شینن، چئی زهر مار مونن و زر مزنن. وا اینکار دنیا و خودشون ر ضئی مونن.
نه یک شئی خرج خونه مِدِه، نه اَ در که میا دستش یک هیچی دره که هانه مین اون خراب ببه. نه اقل کم یک رو خوش داره. نمدونم اَ جون ما چی مِخوا. اگه کارخونه قیسی و همین یگ‌شاهی صنار اونجه نَبو، دا الهان صد تا کفن بپوسنده بیم. تازه مدعی همونه هم هسته، محتل هم اونه‌یه دا از مشتم در اوره. اُنوَخت اون نسیه ای که در دکون بیوردیم ر کی مِخوا هاداه، خدا مودونه. اینه یه روز و روزگار من. دنیای ما بَبه عاقبت یزید.
شربونو یک چئی درید هانا جلو نرگس. بوگود اینه ر ویگی دهونته تازه کن.
دست نرگس بشو استکام ر ویگره، همچه ملرزی که دَلنگ دَلنگ بَخوردن اونه به نعلبکی بلند ببو. چئی ر هانا سرجاش. سرشه که ور گردونده بو ر تکوم بدا و هیچی نوگود.
شربونو بوگود: میگه در و باغ نداری؟ چرا همونجه ر وارَسی نَمونی. به همونجه که بَرسی، بهدَره؛ نیه؟
سنگ‌لَبی اَ اون قدیم- ندیم درخت‌هاش پُر حاصل بو. کودِ قیسی مزی مرحوم پیرت، به اون بزرگی. حالا ممکنه اِندا اون قدیما بار و بَر نَده. اما دیه اَندین هم بی بَهر نیه که ولش کُنی.
نرگس سرجاش بچرخی به طرف شربونو. چشماش سرخ بو، مثل کاسه خون. اشک بو که اَ دیم‌ش سرازیر بو. کنار لوشه سمت راستش هی مُپری. دُهون‌شِه یکی دو را وا کرد و دَبست. همون طور که دستش ر مین هوا تکوم مِدا، اندی تقلا کرد تا بَتونه بووگِه: کدوم باغ، کدوم درخت؟ خدا پیرت بیامزه.
اوو دُهون‌شِه قورت بدا و بوگود: هَمش خُشک بَبُو واشت بشو. باغ ر باید ضفطِ رَفت کُنی. باید بیل بزنی، اَمارَد بدی، اَ همه بالاتر باید اوو هادی. کی باید بَکُنه، من؟
من موتونم بشم چمن بیل بزنم؟ موتونم کیل دَرکنم؟ موتونم جوو درکنم؟
ول بَبُو واشت بَشو. درختاشم بربیَم بیوردَم بسوزوندَم. زیر لِنگ لو بَشو اون‌ئی که تو بدی‌بی. بَبه زمین کأله.
مال بی صَحب همینه‌یه دیَه. بی صَحب بموند، نِفله بَبُو. مرد که صُب دا شوم مین قهوه خونه ول با، باغ مومونه، درخت مومونه؟ همین هایی که الآن دَرن هم یک توم دیه اَ بین مِشَن، ول مبان، حالا بین کی بوکَّم. من مرده و تو زنده، دور نَبه، مِینی.
نرگس اینها ر بوگود و یگ هناسه بگشی و به اون دورها چشم بدود. یادش میامو اون وختها، موسم اوو دَبستَن جوو، چه خبر موبو.!
مَمد خال سلیمه مفتا جلو و میرزآقا و حسن جان مَش مُنیر از پُگ سر، صدا شون ر مِنداختن مین سرشون و وا هم هوار مگشین «خدا پیرش بیامرزه بیا بشیم پی جو وَرَگ جو». صدا دَمپیت مین تَنگه و یگ صدا، صد تا صدا موبو و موشو دا اون سر مُلک. هرکی مِشنافت، راه مِفتا. یکی اوسبورگ بیل، یکی لب بیل، یکی وا مُهُر و یکی وا دراز بیل میامو، دا مرسی به بقیه. اون وَخت مردها وا هَم‌دیَه هوار مِگشیَن. غورغُشون موبو. صدا شون هَمچه بو که پنداری زمین زیر پاشون به لرزه مِفتا. صداها مثل وردی موموند که بقیه ر جمعام کرد. کسی نَبو که بی تِفاوت با. همه وا هم بَن. عین یگ دست، که پَنِشتا انگوشتش که جمع مبا، یگ گُرمُشت مِبا. نه مثل الآن که اگر هزار را زیرکه بَگشی، کسی پیدا نِبا بوگه خرت به چند؟ مردم پشت هم بَن. مثل اعضا و جواره تنی که به موسمش مِشَن کمگ همدیه. مودونستن به هر صدایی چه جوابی بدن. هیچ هایی نَبو که بی هو بمونه. هیج صدایی بی جواب نَبُو. مَرُدن مثل کوه موموندن که صدا همدیه را تکرار مکردن و جواب مِدان. اونَه چه روز و روزگاری بو!
مردها که ده بیست تا مُوبَن، وقتی صداشون ر ول مِکردَن. اونچی جَگ جانور لا بُتَه و مین جَگن ها دَبو، فراری موبو. غلاقها وحش مُوبَن و رو هوا دور مزین و قار قار مکردن. پندای وا مردها هم صدا ببن. سگ اصلی که سالی یگ را هم وغ نَمزی، پامبو دُم‌شِه اَ لا پاش درمیورد بلند مکرد دَمنا رو کولش و یکی دو را وغ مِزی، دوراهه ویمگید دَمخوت. خر عمو شکر اَندی عر مِزی که اَ نفس مِفتا.
دسته ای که اَ بُن اوو راهفتا بُو، دا به سر بند بَرسِه، موبو یگ گله جمعیت. مِفتان مین اوو، پا ورزیه و ورنزیه، دست بکار موبن. چند تایی بند دَمبستن، بقیه هم مفتان مین جو. از همون سر بند، جو ر در مکردن، لِه لُوَه مکردن، دا بیان بَرسَن به بُن اوو. دست جمعی آواز موخوندن. وا هم خوش‌دَعوی مِکردَن و صدای هِرّ و کِرّ خندهاشون مین در و باغ دَمپیت. صدای این خوشی تمان جا را ویمگید. مردها به نزدیک هر خونه و جاجیگاهی که مرسین. اهل خونه اندا وسع شون، واسه اونها چیزی فَرهَم مِکردَن. یک پیاله چئی حداقلی بو که به مردا مرسی. هامنستن، چپق هاشون هامزین مین کیسه توتون، نفری یک سر چپق مِگشین، یگ استکام چئی موخوردن و راه مفتان. اِفتو غروب نکرده، اوو ر مُرسوندن به بن اوو و موشون سر خونه زندگی شون.
صدای شُرشُر اوو که میامو، زندگی هم را مِفتا. جوو پر اوو، زندگی ر وا دست مردهایی که مثل کوه بَن اَ زور و قدرت و مثل بلبل چهچه مزین پای کار، ویمگید و میورد، دا در خونه همه به اندا تقسیم کونه. زندگی خوب و راحتی بو. دنیا مهربون بو. آدمای مقبولی بَن. چندی خواسَه بَن، نَمشاست بوُکّن. چدو همچه بَبُو؟ چی بَبُو که همه چی قهر بکرد و واهشت بشو؟ چی بسر ما بیامو؟ توون و مکافات کدوم گناه ر پس مدیم، نمدونم والا.
نرگس یگ تیگ اَ حرفاش بلند و یگ تیگ‌شِه مین دلش موگود. شربونو، گوشش وا او بُو. اما معلوم نَمکرد نرگس وا شربونو حرف مِزنِه یا وا خودش. نرگس یگ را از جا بکند و بوگود: بشم بینم چه خاکی باید مین سرم ریجم. خوبار سر تو رَم درد اوردم.
وختی ورگردی به سمت شربونو، رنگ به رو نداشت. دستش ملرزی و دهونش خشگ ببو. چادرشِه یکی دو را وا کرد و دو راهه دبست. سر توگ‌شِه وا بال چارقد پاگا کرد و خدا حافظی بوگود و راه‌اِفتا که یگ را پاش دَرشکَست و دَمَر بخورد زمین. شربونو دا بَشو اَ جا بَجُنبه، نرگس سرپا بَبُو. وَرگِردی به سمت شربونو و دستش ر یکی دو را مین هوا بچرخوند و وا صدایی بشکسته بوگود: این زندگی به هیچکدوم ما رحم نمونه. به من که نکرد، بقیه ر نمدونم. مخوام نبا، مخوام دنیا کوفه کلبرده ببا، مخوام یک مرضی چیزی بیا، همه ر ورندازه.
همونجور که موشو وا خودش بلند بلند موگود: ریدم مین اون دفتر دستکی که این نصیب و قسمت ر واسه من بنشته.
شربونو همون چون که نسته بُو، وا دهون واز رد نرگس ر دنبال مکرد و هیچی نومگود. ادامه دارد….

اَ اینچون گوش بدارین

رو فلشی که سمت راست پخش کننده سرازیرِِ کلیک کنین، واس خودتون ویگیرین.

معنی چند لغت به گویش کیلانی:
خووس: خیس، تَر
یخ دَمبَست: یخ می زد، یخ می بست
چبتِه: چی شده
تَتَه: خشتک شلوار
بَکوشته: کشته «کنایه از کتک زدن»
بَلَگ: گریه بدون توقف کودک
اونجَه: آنجا
لیفون: لیف بند شلوار
توتَگ: نوعی شیرینی محلی
جوول: گود، عمیق
تیلنَد: کدر، گل آلود، بیشتر آب گل آلود را گویند
چولو: تخم «اینجا کنایه از تخم مرغ است»
چولو وازی: تخم مرغ بازی. بازی با تخم مرغ که از بازیها و تفریحات ایام عید است. و آن به دو شیوه بازی می شود. اول تک به تک: که دو بازیکن با انتخاب هر کدام یک تخم مرغ و پس از توافق بر سر اینکه چه کسی بنشیند و چه کسی با ضربه سعی به شکستن تخم نشسته کند، پس از ضربه هرکدام از تخم مرغها که بشکند، صاحب آن باخته است. دوم قطار: تعدای تخم را به ردیف می چینند، دو بازیکن پس از توافق بر سر نشستن و یا ضربه زدن و چینش تخم مرغها، شروع به بازی می کنند. آخرین تخم مرغ در نزد هرکس بشکند، او بازنده است.
گُرمشت: مشت کوبنده، ضربه بکس
واهِستا: به ایست
مینجینم: خرد می کنم، قطعه قطعه می کنم. بینجین: خرد کردن، قطعه قطعه کردن
نِهیب تِهیب: تشر زدن، کسی را با تهدید وادار به کاری کردن
سگ علی کریم: سگ ولگرد، سگی که در مثل نشانه تنبلی و بی عاری است. و آن سگی بود متعلق به شخصی به نام «علی کریم» که با رسیدن توت از ساران پائینترین ده کیلان شروع می کرد و با آن تا کوهان که دیرتر از بقیه جاها توت می رسید، می رفت و با تغذیه از آن هیچ کار و عملی انجام نمی داد.
تَرَخت: تاخت و تاز
سیاسولوگ: سار
مِشا: می شود
نماشون: سرشب، بعد از مغرب
هرزگی: فحش، ناسزا
سنگِ‌لَبی: محله ای پائینتر از قلعه و نزدیک به تنگه
اَمارَد: کود حیوانی، پهن
کیل: جویهای کوچک آبرسانی، فارو
جو در کردن: جوی آب را تمیز کردن
کأله: زمین رها شده بدون کشت و نگهداری
اوو دَبستَن: آب را وارد جوی آبرسانی کردن، به آب بستن
وَرَگ جو: نام یکی از جویهای کیلان
اُسبورگ بیل: نوعی بیل کشاورزی مخصوص بیل زدن و شخم
مُهُر: تیشه کشاورزی
غورغُشون: غوغا، شلوغ پلوغ، پر سر و صدا
وَرزین: پاچه شلوار یا آستین پیراهن را بالا زدن
دَم‌پیت: می پیچید
جاجیگاه: منزلگاه
زیرکه: جیغ
بُن اوو: آخرین نقطه جوی برای آبرسانی
بند دَمبستَن: «بند: سد کوچکی بر روی رودخانه برای وارد کردن آب به جویها»- ساختن سدی کوچک برای وارد کردن آب رودخانه به جوی
خوش‌دَعوی: شوخی و مزاح، دعوای از روی سرخوشی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: