اَبی‌گِردی

بخش اول

قسمت اول

جعفر پویه

بی‌بَختی
مَمدلی که بَشو، تنهار و بی‌کس بَبّوُ. او بَمونده‌بُو یگ خونهِ دَرَندَشت و یگ عالِمَه کار. یگ روزِ ماه نیسُن، جِمه شلوارشِ دنا مین یک گربسته و بنداخت رو کولش و بَشو. نِه بوگود اُهوُ، نِه بوگود نه. همین‌طور که فاش مِدا سرشِ بِنداخت پئین و راه ر بدا جلو پا.
نوگود این مار تنهارَم بی کس و بی پشت و پناه مبا. اُنوَخد وا این همه گرفداری چوکونه!
چدو منِ پیرِ زنِ یک لا قبا ر ول کرد! نوگود وا این همه کار و خرت و پرت که دورم بریته چوجوری سر کُنم. موگَم دادا وختی موشو اصلن پوگ‌سَرشِ نیگا هم نَکرد. چِدو مِبا آدم اَندی بی چشم و رو ببا؟
اَ جاش پابو، قوری ر اَ سرِ سَموَر ویگید یگ تیگ چئی دَرید مین استکام، اَ شیر سَموَر روش او دَبَست و ویگید بییورد هانا جلو کل سکینه. دو راهه بَشو سر سَموَر، دسته‌ش ر هاماسی، اونه ر بلند کرد، دو تا توکوم بدا، هانا زمین، چندتا فوت مینِ تنورش کرد، دوتا ذغال بنداخت مینش، قوری ر دِنا سر سَمور و بیامو اونجیگ رو نَهلیَگ هانست.
دو راهَه بوگود: بشویم دم گاراژ، وا هرکی که موشو تهرون بوکَم. بوکم اگه بَدیَنِش، واش بوگین خوب من مارتَم، بِزیمِد، شیر هات دیم، بُزرگ کِردِمِد واسِنه یگ هَمچه روزی. خواب چدو یک پیغوم پس‌غومی، یک فاش کتره‌ئی یک خبری اَ خودت نَمدی؟ بدونم کوجَه دَری، چومونی، چدو مونی. آخه اینه هم روز و روزگاره که واس من درست کردی؟ خدا ر خوش میا؟ موگم الهی خیر و بهره نینن که هانستَن زیر پات، تو ر اَ من هاکن و من ر اینجو زا برا کردن. خدا حُگمِ‌شون ر بَکُنه.
وا گوشه چارقد اشکی که سرازیر بَبّو ر پاک کرد. دیم‌شِ ور گِردوند به اون ور، یگ هناسه بَگشی. یگ تیگ اونور تر شو. یک مووسِرَه رِ دِنا توگ دیگ. تا رِ مین دُهونش خوس کرد، دو را دور مووسِرَه دَپیت، دست بنداخت دسته چرخ ر دِ بَگردون. مووسِرَه تُندا تُن مِچرخی و تا ر دور خودش دَمپیت. اَندی دَپیت که بَبو عین یک گوله تا. تا اَ مووسِرَه رَد بَبو و همون‌طو دور خوش مچرخی، صدای جیریگ جیریگ چرخ مین اِیوُن دَپیتِه بو. چشمش به اون دورها خیره بو. اصلن حالیش نَبو چومونه. فگرش جی دیَه دَبو. تول کوه اَ لا جوز رخت و چنار معلوم بُو. اِفتو داشت غروب مِکرد. غلاغها اَ راه مِرسیَن و صدا غار غار شون همه‌جا ر ویکّه بو. وختی به خودش بیامو که تا بَبّو اندا یک رُسبون، اندی دور خودش بچرخی بو. بی حواسی مِکَرد. دسته چرخ ر همین‌جو بچرخونده بو و حواسش نبو که تا از مووسِرَه رد بَبه. به حال خودش نَبو. کل سکینه هم واس خودش اون چون چوکوندوگ بزی بو و وا استکام خالی واز وازی مِکرد. هیشکی به هیشکی نَبو. انگار همه ر باد بَزیه. شاید هم مِهر و مَحبَد از دنیا بشویه و آدمها هَمِشون بَبِن عین چیزی که دیه فگرشون به دور و وَر نیه. دنیا وَر گِردیه. هیچی سر جا خودش دَنی.
موگم: حالا که اینجور بَبه، منم پامبام هرچی دارم دیم هم کود مونَم، یک شیشه نفت دَمریجَم دیمش و کِرفیت ر مِزِنَم. اَ این بی سر سرنجومی که بهدَرِه. اَ این بی کس و کاری، اَ این آخر عمری آلاخون والاخون بَبن بهدَره. دادا موگم خدا زُنیاد شونه بَزِنِه که این جور زندگیگ‌مِه پا پشو کردَن. تو موگی اِسَه چوکونم؟

هَبُکَه
اون سال زمستون سختی کرده بو. گاهی وختها شو دا صُب سه چاهار را وَرف بنداخته بَن، اَ دستی مِباری. او نِصمِ شوو اَ جاش پابُّو. کور مال- کور مال، کووشِش ر پا کرده بو، اَ نردبون به هر بدبختی که بو بالا شو بو. پارسه ر ویکه بو و وَرفِ دروته بو. اگهَ اینکار ر نَم‌کرد، بُن مِخوابی. وَرفِ سنگین و اوو دار ر بُن نمتونه تحمل کُنه. گاهی اندی سنگین موبو که تیرهای سفت به قرچ قرچ مفتان. فگر مِکرد الهانه که سَفت رو سرش خُراب ببا. اَ ترسش پامبو، موشو سر بُون. ورف ر دَمرود و میامو میگید زیر کرسی دَمخوت.
شووگیر مِزی. صِباحی زود پامبو. اول باید سَموَر رِ اوو آتش مِکَرد. چندتا زغال ر وا آتِش‌گِردُن ووم‌تووسوند، آتش ر مِنداخت مین تنوره سَموَر و موشو مرغها را بیرون مِکَرد. واسه شون یک تیگ دُن میرید. اُمهَل به طبوله سر مِزی. گوو ر مودوشت. یک تیگ علف جلو گوو و گوساله میرید. شیر ر که میوورد خونه، سمور تازه جوش هامبو. چئی ر تَم مِکَرد، قوری ر دَمنا رو سَموَر، یک سرقوری منداخت روش تا خوب تَم بَگشِه، و موشو دنبال کارهای دیَه. جاجُمِ نشوشتهِ دیگ شوو ر ویمگید و موبورد لِو جو. یگ تیگ لِه اَ ته جو ویمگید وا یگ جولگ جام و کِماجدون و سینی مِرسی رِ همچه مِسّئی که برق مفتا. اوو جو اَ دستی سرد بو، تمان دست و بالش مِهسِری. اَمبا چاره ای نداشت، باید ظرفهاش ر خوب موشوشت و اوو وَرمِگشی. وختی اونها رو میورد مین خونه روی یک تخته دودی دیمرو مِکرد تا اووشون بفته. دستش ر اَندی هاه کرده بود که دهونش بَبّو عینه کولباره کِلا. اَ مین صندوق یگ نون ویگید دنا مین سینی، دوتا قند بنداخت مین استکام و روش چائی دَرید. نون ر وا چووشیرین بَخورد؛ یک تَل چئی هم روش. پابو بَشو مین ایون یک لب بیل ر ویگید شروع کرد به کنار بَزین وَرف از سر راه. تا دم جو که بَرسی دیه نمتونست کمرشِ راستا کونه. اَ نفس بفتا. دستش ر بزی به کمرش وا گوشه چارقد سر توگ‌شِ پاگ کرد. واخودش بوگوبد: اینَه زندگیه؟ اونَه از جَونیم که ندونستم چه جوری سرامو، اینه هم اَ پیری!

واگوود
دوراهه یاد وَچه‌ش بفتا، جَوُنی که الهان بکار میامو، اَگه دَبو حالاسه صداش دا اونور لاد موشو. صدا مِکرد چندتا دست برارش میامن واهم تمان اینجاها را همچه مِکِردَن که عین یک دسته گُل. سر صداشون خونه ر ویمگید. گوله وَرف وازی مِکردَن. مِفتان دنبال سگ مین در باغ و وا سنگ و چو حیون ر دا اون سر لاد مِتاروندن. اونچی موگکم این حیون یک وغ مزنه اَقِلکَن شغال و روباه ر فراری مده، سرشون نَمبو. جَوُن که باشی همینه‌یه دیه. میگه خودمون نَبیم. دا کرمعلی خال رعنام اَ دم جو رد موبو و فوشگگ مزی، قند مین دلم اوو موبو. موهاش ر همچه روغن دمبالی که برق مزی، عین شَبَق، یگ دستیگ مو ر جلو شقش پیج مدا موبو عین همون عکسی که مین روزنومه دَبو. قدش بلند بو عین یگ لوک، سینه ر که جلو مدا و دهونش ر که وا مِکَرد، یگ رَج مِرواری مین دهونش مِدرِخشی، برقش میامو عین تیر موخورد مین دلم. یگ را همچه دستم بلرزی بو که بوگود: دختر خاله چدو توو و لرز بیکِی؟ میگه ناخوشی؟ مودونست من ناخوش اووَم – من خوش اووَم. دلم خوشه که مینَمِش، نتونستم بوگم الهی هرچی درد و بلا داری بخوره مین سر من. الهی بوگم خدا یکی هادیه هزار تا دیه هم هادّه. قوربون خدایی‌ش بَگِردَم که دستش به کم نشویه.
جوابش ر نتونستم بدم. سرمِ بنداختم پئین و بشویم از جو بَپورم، پام لیز واخورد بفتام مین اوو. بیامو دست بنداخت زیر باغالم، مَنه از مین جو ویگید. دستش مَحکَم بو، قِوا قودرَد داشت. عَدر تنش مین تمان جونم دَپید. هم‌طو که منه بلند کرد. یگ تیگ اَ دستش بخورد به تنم. نَحق بو از حال بشَم. چشمم سیاهی موشو، انگار تمان دنیا ر هام‌دین. نَمخواستم اَ مین جو بیرون‌آم. مخواستم همون چون دَخسَم که تا ابد او من ر کِشد هاماسِه و اَ مین جو دروره. چشمش عین یگ جامگ عسل بو. سفیدیش همچه بو که انگار عگس آدم مینش مبئی. امبائش من رکه اَ مین جو بیگید، بوکم: خوبه خوبه نمخوا ببی پهلون لو بندگاه، بوشو انور دست به من نزن. عقب شو، گُم بَمیر.
بخندی و بوگود: این دَهبَه که بخواستی اَ جو بَپوُری جلو پات ر نیگا کن.
بووکّم: پَه کوجه ر نیگا مِکردَم؟
بوگود: یعنی من چشم ندارم که بینم کوجه ر نیگا مِکردی.
یگ تیگ عقب ترگ شویم بووکّم: اَ دستی شِماها هیزین، همه‌چیِ مَردُن ر مِپین.
بوگود: من هیزم، تو چدو حواسد ر جمع نمونی، موقع بپورین اَ جو چشم اَ وچه مَردُن ونیمگیری؟
داشتیم خوش دعوی مِکردیم که صدای یکی بیامو. من خودمه جمعا کردم و او هم بوگود هُگمن واش موگم. وا کی؟ معلوم نبو. مخواست ایز گم کُنه به حَساب.
بشووَن وا پیرم بوکن، این مَردُن مَرجو زیر زبونشون تِشگ نمزنِه، بوکه بن دخترد وا فُلانی مِشگِنه، بوکه بن اَ سر کولش بالا مووشوو، بوکه بن سر به هوا بَبه و اوو بفتیه زیر پوستش. تا وَخت داری فگری کن و الا کار دستت مده. خدا پیر همه تون ر رَحمَد کُنه. اَ راه که بَرسی مثل بُرج زهر مار بو. اَندی مَنه مِخواست که نوگو. اَمبا اون رو خون جلو چشمش ر بیکه بو. مَن ر بنداخت زیر کین مُهُر. اندی بزی که اَ حال بَشُوَم. مار که نداشتم بیا چنگ هاگیره. بی کس و تنهار بَم. او هم اَندی بَزی که خسته ببو و ول کرد و از خونه بشو. دا اِفتُو غروب پیداش نبو. سرشو که بیامو، بشو بخ خونه پشتش ر بدا به چووسترلا و هانست. مثل کسی که نمدونه چی باید بوگه و چکار باید بَکونِه، سرگِردون بو. دو را پابو تادم در بشو و ورگردی. بوکم الهانه که بوشو یک شِمِشگ ویگیره و بیا بفته بجون من. اَمبایی نه، او بهدر از اینها بو که اَ این کارها کُنه. وختی هم که مَنه مِزی حالش بخودش نبو. دهبه دویوم که اَ دمِ در ورگردی بوگود: این رُسبون ر کوجه هانی‌ای؟ کدوم رُسبون ر موگود نمدونم. بوکم: سر قبرم. الهی خدا جون من ر هاگیره دا تو رُسبون ته پیدا کونی. چدو من باید رسبون ر، دهره ر، اره و تیشه ر بدونم کوجه ناها. مین این خراب بَبَه میگه چیزی سر جا خودش ناها که من بدونم کوجه دَره.
همون طو که من ر نیگا مکرد بوگود: خفه ببا، زبون درازی مونی؟ همینه‌یه که مَردُن هزار گَب ر پُگ‌سرت مِزنَن.
اسبیه چشم بَم. خواب دختر خودش بَم دیه. بوکم: اَ کی دا حالا حرف مَردُن حرفه، چدو هزار تا چاقو که بسازن یکی‌ش دسته نداره، امبائی به من که مِرسه همه‌شون حق بجانب مِبان، همه شون سر صاحاب دارن. مین این کوفه کَلبِردَه تنها منم که بی سر صاحابم. رُسبون، مُهُر، دِسقالَه و گِباسته هم صاحاب داره. کَشگی اقلهِ‌کَم اِندا دو زرع رُسبون بَم دا کسی پیَم بَگرده.
دیه نتونست دوام بیوره. بیامو جلو، باغال هازی منِ هزارتا پوسَه کرد. سَرمه دست بَگشی، موهام ر نِوازش کرد. بوگود من واس خودت موگم. تو پاره تن منی، من هم کس دیه‌َای غیر تو ندارم. اَمبائی باید جلو دُهون مَردُن ر دنان، نباست خودته سر زبون مردن بندازی. دم دربازه شهر ر مِشا دِنِییَن، دَم دهون مردم نه!…
زبونم ور نگردی چیزی واش بوگم. دیه زبون بکام بیکَم و فقد بَزیَم زیر گیریَه. اندی گیریه بَکِردَم که هَمون چون دَمِ در خووَم بَبُرد.
لوو جو وسط یک کود وَرف استا بوو و واخود گویی مِکَرد. هیکلش بَبّوُ عین یگ گالشگ. یک پاش مین پوتین دبو یک پاش مین چکمه لاستیکی. پوتین ر گوشه انبار وَلگ پیدا کرده بو. معلوم نبو مال زمون اِجباری کی بُو. بند نداشت و اَ دستی کار بکرده بو رنگش سفیدِ چلگ مال بَبُو. چَگمه ر وختی که سیل سیاه بیامبو اَ مین لِه ویکّه بو. سیل بزی بو مین چنارستون و همه جا ر لِه سراکه بو. او که بشوبو سیر بکونه، چگمه ر بدی بو که گوشه‌ش اَ زیر لِه بزی بو بیرون. به هر ضرب زوری بو اونَه ر اَ زیر لِه بَگشی بو بیرون. بیورده بو دنبا بو مین اوو جو و خواسه بشوشته بو. واخودش بوکه بو: یگ روز بکار میا. اَلهانَم یگ پاش مین همون چگمه دَبو که واس پاش کلی بزرگ بو و یگ پاش هم مین پوتین اجباری کهنه که نه بند داشت و نه رویه درست و حسابی. فقد پاش مین چیزی دبو. و الا پا ر که گرم نمکردن. چون اَ دستی بزرگ بن، انگار کووش پاش دنی. چادرش ر دور کمرش دپیته بو و یگ دستمالگ کهنه ر هم به سرش دبسته بو روی چارقد. فگر کرده اینطور کمتر سرما موخوره. یگ چوستر ر هم دبسته بو به کمرش تا یگ کمگ گرم نیگه دارشه. اما اندی کشت دبسته بو که نفسش به سختی درمیامو.
همون جور که اِستابو گاهی دستش ر به این‌وَر اون‌وَر تُکوم مِدا و وا چشم و ابرو ایما شُهرَد مکرد. گاهی هم یک چیزهایی ر یواش یواش موگود. گاهی لبخند مزی و گاهی اخم مکرد. بیل اَ دستش رها ببو و بفتا، وختی بخودش بیامو که پاش اَ سرما دیه جون نداشت. پابپا مکرد و خَم بَبو بیل ر ویگیره، نتونست. بَشو ورگرده به سمت خونه پاش همراهی نکرد. نتونست اَ جاش توکوم بخوره. هر طور که بو تا لوو ایون خودشه بَرسوند. همون چون زمین هانست دا یگ کم نفسش درا. اما سرما اَمونشِ بَربی بو. نمتونست دیه تا مین خونه هم بوشو. یگرا وهم ویگیدش، فکر کرد: نکنه همین چون اَ سرما تمون کنم. کین خیزه تا دم در خونه بَشو. کووشهاش اَ پاش درامبو. خودشِه بگشی مین خونه بشو زیر کُرسی. لا ر بَگشی رو سرش و همون جور که یواش یواش چیزی ر تکرار مِکَرد اَ هوش بَشو.

شومونده
اِفتو وسط آسمون دَبو که بیدارابو. اَ زیر کرسی بیرون آمو. شیر صباحی مین قزقون روحی همن جور وسط خونه نِها بو. در واز بو و سوز مین خونه پرابو. واس‌هَمینَه هنو شیر خِراب نَبّوُ. اَ جاش پابو. سه فتیله ای ر روشن کرد. شیرِ دِنا روش، بشو تا دورِ وَر ر واخ‌بَرگیری کونه.
مرغها گوشه ایون جمعابن. خروس گل باغالی روی پرچین یگ لِنگی اِستا بوو و اون دورها ره مِپی. یگ را بالهاشِ رِ بَزی بهم و خودش جمعا کرد و بجای وُونگ صدایی مثل بُزغاله از خودش درآورد. او یگ چو ر ویگید بنداخت پی خروس و بوگوود: بی‌صَّحَب بَمونده بجای وُونگ وَغ مِزِنه. وختی موگم دنیا ورگردیه موگن نه!
درختها زیر بار سنگین وَرف دیگشو تنه سنگین کرده بَن. اِفتوو موخورد به وَرفِ یخ بزیه و برقش چشم ر مِزی. دونه های وَرف همچه زیر اِفتوو مدرخشی که انگار تمان باغ ر چراغون کِردِن. اونهایی که یگ ذریگ تنشون گرم واهاستا بو. وَرفها ر از خودشون مِتِکوندَن. یک صدایی میامو و وَرف جمعا بَبِه روی درخت هُرّی میرید رو زمین. یک کمی از وَرف های پودر بَبَه مثل گرت و غُبار مینِ هوا پراکنده موبو و زیر اِفتوو آخرین لحظات زندگی شون ر وا سوسوی قشنگی جشن میکّن. درخت بی وَرف بَبه مثل کسی موموند که تازه از حمون بیامه. تر و تمیز.
چندتا مرگیجه روی چیلَگ های گوشه دیفار جیگ جیگ مِکردَن، از اون دورها صدای غار غار غلاغی که تنهار بَبّوُ میامو. همه جا سفید بو، اندی سفید که نمتونست چشمش ر خواسَه وا کنه و دور و ور ر بینه. دو راهه همون چون مین اِیون کین هانست. وا خودش بوگود: یعنی اگه سفیدی رنگ تمیزی و پاکیزگی با و یا رنگ خواسه کاری، مِهر و مَحبَد، دیه چشم ما نمتونه دُرست و حَسابی اونه ر بینه. ای وای بما، ای داد که برما چی بُگذشته که اندی وا همه چی بیگونه ببیم. یعنی اَندی اَ همه چی دوریم که دیَه چشم‌مون نمتونه پاکی و پرهیزکاری ر بینه! چی به سر ما بیامه که هم‌چه بَبییم؟ فقد موتونیم ایشت و چِلگ و دورو ر بینیم. چشممون دیه طاقت بدینه خیلی چی‌ها ر نِداره. مِگردیم تا بینیم. وختی مینیم چیزی ر بَدییم که هیچ نوشونی از خیر و برکت مینش دنی. واس همینه‌یه که دِشمِنی و دورو و پوگ‌سَرِ هم بوکّن همه جا ر ویکه. بی خود نیه که خیر و برکت بشویه. نوشونی اَ مهر و مَحبَد دَنیه. این مائیم که اونها رِ اَ خودمون بتاروندیم و این جوری وا چلگ و چیلی عادت کردییم. هیچ چی بی خود نیه. دنیا ورنگردیه، این مائیم که از همه چی رو ورگُردُندییم.
همینجور که داشت خودشه سَرازِنِشت مِکَرد یگرا مرغها شروع به قُدقُد کردن و وهم ویگید شونه. اَ جاش پابو، فگر کرد هوگمن شغال بدین. یک پیت حلبی ر ویگید وا یگ چو دو سه را بهش بکوفت تا صدای اونه شغال ر فراری بده. بشو اونور ایون مین باغ ر نیگا کرد. بدی یک سگ اَ وسط ورفها بَپُر بَپُر داره موشو. مرغها هم اَ بدین او اینجور به سر و صدا بفتین. سگ مین باغ تا گلو مین ورف دَبو. واسنه اینه که راه‌ش به جلو واکونه مجبور بو بپوره به جلو. حالتش مثل کسی بو که وسط دِریاه سینوو مِزنه، اما سینوو پروانه، اونَم ناشیونه. مین ورف غرق بَبّو و تلاش مکرد بوشو. اندا نیم گز موپوری جلو و مین وَرف غرق موبو و دوراهه اَ سر میگید. خندش ویگید. بوگود: موگم دنیا ورگردیه موگن نه. تووبجون ر بوگو، خواب اونجه چی رَصَد مونن که باید اَ مین این همه وَرف رد ببی و بیشی بَرسی؟ ویگیر یگ گوشه سَرِجات هانیش. قوطی ر هانا یک گوشیگ و بَشو پی کارش. مین خونه شیر رو سه فتلیه ای جوش آمبو و داشت سرموشو. اونه رِ اَ رو چراغ ویگید. هانا تا یگ تیگ خُنَگ ببا. روش یک ساروق بگشی و ظرفای رو تخته دودی ر جمعا کرد بَبُرد یگ گوشه هانا. … ادامه دارد…

اَ اینچون گوش بدارین

اَ اینجه هم واس خودتون ویگیرن. کلیک کنین

معنای چند لغت به گویش کیلانی:
اَبی‌گِردی: محو شد، ناپیدا شد، از بین رفت، نابود شد.
ماه نیسُن: ماه نیسان، ماه هفتم از ماههای سریانی
دادا: کلمه تحبیب که بانوان با آن زنان نزدیک به خود را مخاطب قرار می دهند.
نَهلیگ: تُشگ چه. نَهلی: تشگ
واسِنِه: برای
مووسِرَه: ماسوره، از بدنه نی یا چوب میان تهی می سازند. ابزار کار بافی بانوان در گذشته.
دیگ: چوب چرخنده در جلو چرخ نخ ریسی.
تا: نخ
دَپیت: پیچید
هَبُکه: تلاش و تقلا
پارسَه: ایزار برف روبی
دَروتِه بوو: روفته بود. دَروتَن: روفتن
شووگیر مِزی: صبح زود بیدار می شد. شووگیر: صبح زود
ووتووسووند: تبدیل به آتش اَخته کردن زغال
اُمهَل: آنوقت
سرقوری: پارچه ای دایره شکل که برای دم کشیدن چای روی قوری می اندازند.
جاجُم: ظرف و ظروف
نَشوشتَه: نشسته
لِه: گِل و لای
جام: کاسه مسی
کِماجدون: کوماجدان، دیگ کوچک آشپزی
مهسِری: منجمد شدن در اثر سرما. تبدیل روغن مایع به جامد و آب به یخ را بهسِرین گویند.
کولباره کِلا: هواکش زیرین تنور نانوایی
واگوود: واگوویه، تکرار چیزی با خود
حالاسه: هم اکنون
بووکَم: گفتم
خوش دعوی: شوخی، بگومگوی دوستانه و سرخوشی کردن
مَرجو: عدس
تِشگ: نیش زدن، مرحله قبل از سبز شدن
مِشگنه: کنار می آید. کنایه از نزدیکی و رفاقت دو نفر
کین مُهُر: «مُهُر: تیشه باغبانی و کشاورزی» با پشت تیشه کشاورزی کسی را زدن
چنگ هاگیره: سوا کنه، میانجیگری کنه.
چووستَرلا: «چووستَر پارچه دست باف بانوان به اندازه تقریبی دو در دو متر» پارچه ای که در آن لحاف بسته شده.
شِمِشِگ: ترکه
دَهرَه: ابزار بریدن سرشاخه درختان از فلز
کوفِه کَلبَردَه: خراب و نابود
دِسقاله: نوعی علف چین
گِباستَه: چوب نازک و ظریفی که در بین پود بافندگی بانوان قرار می گرفت.
واخودگویی: با خود حرف زدن
شوومونده: شب مانده
قَزقون: دیگ مسی دهانه تنگ
وونگ: بانگ، آواز خروس
مَرگیجه: گنجشگ
چیلَگ: سرشاخه های خشک
خواسه: خوب
خواسه کاری: درستکاری، پرهیز کاری
ایشت: زشت، ناخوش آیند
چلگ: چرک
دورو: دروغ
پوگ سرهم بوکّن: غیبت، پشت هر هم حرف زدن
سرازِنِشت: سرزنش
سینوو: شنا
چی رَصَد مونن: چه چیزی تقسیم می کنند
سارُق: پارچه چهار گوش دستباف بانوان

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: