نگاشته شده توسط: جعفر پویه | ژانویه 19, 2018

اَبی گِردی 12

https://clyp.it/bpikiqxi/widget«>اَ اینچون گوش بدارین

بخش اول

 قسمت دوازدهم

جعفر پویه

روزها پی هم میامن و موشون. روزهای بهار بی سر سرانجومِه. یگرا اِفتووِه، دا موشو تن زمین گرم‌واهِسته وارون دیمگیره. هنو وارن وانِهستیه تیرَگ میا. اُمهَل پنداری دنیا مبا قلعه سنگ‌وارون. پاری موسوم اِندا یگ چولو. هال درخت ر مِشگِنه، مزنه همه ر درب و داغون مونه. دیم پشت بون انگار هزارتا سرباز رَجه موشو. پرچین لو بون مشا عینه کله‌ی کچل. یگ تیگ بعد اِنگار نه اِنگار، افتو دیمگیره و دنیا هَمچه روشن مبا که پنداری ده تا اِفتو درامه. همین وسط کار که اِفتو دَره، وارون هم یگ شِری مِزِنِه. وختی این دوتا وا هَم مِبا موگن: «زن شاه پسر مزا»! چدو هَمچه مِبا، خاب هوای بهار که موگن یانی همینه دیه؛ حَساب کتاب نداره.

پی‌ربار یخای کنارای اوو ذریگ ذریگ اوو مبان و شُرشُرگها دوراهه رامِفتَن. اوو ربار اَندی زیاد مِبا که خر رِ وا بارش موبوره. پاری جاها هم سرتُر مونه و مفته مین چالِ‌باغ و خرابی بار میوره. مین دَرباغ وَرفها دون دون مبان و همه جا وَرف‌اوو را مِفته؛ این وَرف‌اووها میان و میریجَن مین ربار. هنتویه که ربار یک کله موگفه و سرازیر دا ایونَگ موشو.

مین ده کوچه ها پر گِل و شُل مِبا. هرجا پادنی دا بند پا مین گل فروموشو. پاری موسوم هم کووش مین گل مومونه و پا موشو. اینه دیه اَ همه بدتره. اِسَه باید پا گِلی ر دَنی مین کووش. اومهَل یگ تیگ که را بَشویی شروع مِبا. هر قدم که ویگیری یگ صدای زِرتی اَ مین کووش میا، پاری وقتها هم لِچ و لِچ مونِه. اونچون هایی که  نوسومه، وَفر‌ها یواش یواش اوو مِبان و وَفر‌اوو را مِفته مین کوچه‌ها. اِسَه اَ همین وَفر‌اوو که کووشا به اون روز مِفتَن. خاب پابزار مَردُن هَمچه خُب و خواصه هم نَبو؛ واس هَمینَه کووشا به اون روز مِفتان. کووش گالش اگه نو بو بدرد خور بو. اَمبائی کو پول دا کووش هاگیری! اَ این سر سال دا اون سر سال بینی چدو بِبا بتونی شندرقاز پس‌اُفت کُنی یگ جفت کووش هاگیری. اونَه هم بعد دور روز اَ صد جا دُهون وامکَرد. توستون که هوا خوب بو مین در و باغ کمتر کسی کووش پاش دَبو. یانی مَردُن به زمین نزدیکتر بَن. اونه ر وا پاشون حس مِکردَن. تن شون زمینی بو. اگه اوو مِداشتی وا پات حالید موبو اوو به اونجئی که دری برسیه یا نه. حالید موبو اونچون خُشگه یا هنو یگ ذریگ نَم داره و دا نوبت اوو بِبا موتونه طاقد بیوره یا نه. اَ دستی تووستِه پا موشوَن و میامَن، میگه تِخ و مِخ حریف موبو مین پاشون هاشو؟ قُرص و مَحکم بَن. .. ادامه……

 


Responses

  1. سلام جناب پويه
    يعنى خدا سلامتى بهتون بده،
    بطور اتفاقى يكى از داستانهاى صوتى شما از طريق تلگرام بدستم رسيد و من به ناگاه پس از سالها دور بودن از ان فضا, افتادم در زمان كودكى ام وقتى ايام تعطيل يا تابستانها دماوند مى رفتيم خانه مادر بزرگهايم. با شنيدن قصه به زبان كيلانى اينقدر لذت بردم كه به سرعت ان فايل صوتى را براى تمام فاميل فرستادم. خلاصه تو همين فقره شما كلى دل رو شاد كرديد.
    ممنون


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: